Custom Search

May 19, 2010

ทรงพระราชทานแก่พลเอกสุจินดา คราประยูร และพลตรีจำลอง ศรีเมือง




พระราชทานแก่พลเอกสุจินดา คราประยูร และพลตรีจำลอง ศรีเมือง
วันพุธที่ 20 พฤษภาคม พ.ศ. 2535

คงเป็นที่แปลกใจ ทำไมถึงเชิญให้ท่านมาพบกันอย่างนี้
เพราะว่าทุกคนก็ทราบว่า เหตุการณ์มีความยุ่
งเหยิงอย่างไร
และทำให้ประเทศชาติล่มจมได้ แต่ที่จะแปลกใจก็อาจมีว่า
ทำไมเชิญพลเอกสุจินดา คราประยูร และ พลตรีจำลอง ศ
รีเมือง
เพราะว่า อาจมีผู้ที่แสดงเป็นตัวละครมากกว่านี้
แต่ว่าที่เชิญมาเพราะว่า ตั้งแต่แรกที่มีเหตุการณ์
สองท่านเป็นผู้ที่เผชิญหน้ากัน
แล้วก็ในที่สุด เป็นการต่อสู้
หรือการเผชิญหน้ากว้าง
ขวางขึ้น
ถึงได้เชิญ 2 ท่านมา

การเผชิญหน้าตอนแรก
ก็จะเห็นจุดประสงค์ของทั้ง 2 ฝ่ายได้ชัดเจนพอสมควร
แต่ต่อมาภายหลัง 10 กว่าวัน ก็เห็นแล้วว่า
การเผชิญหน้านั้น เปลี่ยนโฉมหน้าไปอย่างมาก
จนกระทั่งออกมาอย่างไรก็ตาม เสียทั้งนั้นเพราะว่า
ทำให้มีความเสียหาย ในทางชีวิต
เลือดเนื้อของคนจำนวนมากพอสมควร
แล้วก็ความเสียหายทางวัตถุ ซึ่งเป็นของส่วนราชการ
และส่วนบุคคลเป็นมูลค่ามากมาย
นอกจากนี้ก็มีความเสียหายในทางจิตใจ
และในทางเศรษฐกิจของประเทศชาติ
อย่างที่จะนับพรรณนาไม่ได้
ฉะนั้นการที่จะเป็นไปอย่างนี้ต่อไป
จะเป็นเหตุผลหรือต้นตอ
พลเอกสุจินดา คราประยูรอย่างไรก็ช่าง
เพราะเดี๋ยวนี้เหตุผลเปลี่ยนไป
ถ้าหากว่าเผชิญหน้ากันแบบนี้ต่อไป
เมืองไทยมีแต่ล่มจมลงไป
แล้วก็จะทำให้ประเทศไทย
ที่เราสร้างเสริมขึ้นมาอย่างดี เป็นเวลานาน
จะกลายเป็นประเทศที่ไม่มีความหมา

หรือมีความหมายในทางลบเป็นอย่างมาก
ซึ่งก็เริ่มปรากฏผลแล้ว ฉะนั้นจะต้องแก้ไข
โดยดูว่ามีข้อขัดแย้งอย่างไร
แล้วก็พยายามที่จะแก้ไขตามลำดับ
เพราะว่าปัญหา ที่มีอยู่ทุกวันนี้
สองสามวันนี้มันเปลี่ยนไป
ปัญหาไม่ใช่เรื่องของเรียกว่าการเมือง
หรือเรียกว่าของการดำรงตำแหน่ง
เป็นปัญหาของการสึกหรอของประเทศชาติ
ฉะนั้นจะต้องช่วยกันแก้ไข
มี ผู้ที่ส่งข้อแนะนำ
ในการแก้ไขสถานการณ์มาหลายฉบับ
หลายคนจำนวนเป็นร้อย แล้วก็ทั้งในเมืองไทย
ทั้งต่างประเทศที่ส่งมา ที่เขาส่งมาการแก้ไข
หรือข้อแนะนำว่า เราควรจะทำอะไรก็มี ก็มีต่างๆ นานา
ตั้งแต่ตอนแรกบอกว่าแก้ไขวิธียุบสภา
ซึ่งก็ได้หารือกับทางทุกฝ่ายที่เป็นสภา
หมายความว่า พรรคการเมืองทั้งหมด 11 พรรคนี้
คำตอบมีว่าไม่ควรยุบสภา มี 1 รายที่บอกว่าควรยุบสภา
ฉะนั้นการที่จะแก้ไข แบบที่เขาเสนอมา
นั้น
ก็เป็นอันว่าตกไป นอกจากนั้นก็มีเป็นฎีกา
และแนะนำวิธีต่างๆ กัน ซึ่งได้พยายามเสนอไปตามปกติ
คือเวลามีฎีกาขึ้นมา ก็ส่งไปให้ทางสำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี
หรือสำนักนายกรัฐมนตรี แต่ก็ไม่สามารถที่จะแก้ไขตามแบบนั้น
ตกลงมีแบบยุบสภา และมีอีกแบบหนึ่ง
ก็เป็นแบบแก้ไขรัฐธรรมนูญ เพื่อให้ได้ตามประสงค์ที่ต้องการ
หมายความว่าประสงค์เดิม ที่เกิดเผชิญหน้ากัน
จำลอง ศรีเมือง
ความจริงวิธีนี้ถ้าจำได้ เมื่อวันที่ 4 ธันวาคม 2534
ก็ได้พูดต่อสมาคม ที่มาพบจำนวนหลายพันคน
แล้วก็ดูเหมือนว่าพอฟังกัน ฟังกันโดยดี
เพราะเหตุผลที่มีอยู่ในนั้น ดูจะแก้ปัญหาได้พอควร
ตอนนี้ก็พอย้ำว่าทำไมพูดอย่างนั้น ว่าถ้าจะแก้ก่อนออกก็ได้
หรือออกก่อนแก้ก็ได้ อันนั้นทุกคนก็ทราบดีว่าเรื่องอะไร
ก็เป็นเรื่
องรัฐธรรมนูญ ซึ่งครั้งนั้น
การแก้รัฐธรรมนูญก็ได้ทำมาตลอด
มากกว่าฉบับเดิมที่ตั้งเอาไว้ได้แก้ไข
แล้วก็ก่อนที่ไปพูดที่ศาลาดุสิดาลัย
ก็ได้พบพลเอกสุจินดา ก็ขออนุญาตเล่าให้ฟังว่า
พลเอกสุจินดาแล้ว พลเอกสุจินดาก็เห็นด้วยว่า
ควรจะประกาศใช้รัฐธรรมนูญนี้ และแก้ไขต่อไปได้
อันนี้ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ และตอนหลังนี้
พลเอกสุจินดาก็ได้ยืนยันว่า แก้ไขได้ก็ค่อยๆ
แก้เข้าระเบียบให้เป็นที่เรียกว่า ประชาธิปไตย
อันนี้ก็ได้พูดมาตั้งหลายเดือนแล้ว
ในวิธีการที่จะแก้ไข แล้วข้อสำคัญ
ที่ทำไมอยากให้ประกาศใช้รัฐธรรมนูญ
แม้จะถือว่ารัฐธรรมนูญนั้นยังไม่ครบถ้วน
ก็เพราะเหตุว่ารัฐธรรมนูญนั้น
มีคุณภาพพอใช้ได้ ดีกว่าธรรมนูญการปกครองชั่วคราว
ที่ใช้มาเกือบปี เพราะเหตุว่ามีบางข้อบางมาตรา
ซึ่งเป็นอันตรายแล้ว ก็ไม่ครบถ้วนในการที่จะปกครองประเทศ
ฉะนั้นก็นึกว่า ถ้าหากว่าสามารถที่จะปฏิบัติตามที่ได้
พูดในวันที่ 4 ธันวาคมนั้นก็นึกว่า เป็นการกลับไปดูปัญหาเดิม
ไม่ใช่ปัญหาของวันนี้
ปัญหา ของวันนี้
ไม่ใช่ปัญหาของการบัญญัติ หรือ
แก้ไขรัฐธรรมนูญ
ทุกวันนี้คือความปลอดภัย ขวัญดีของประชาชน
ซึ่งเดี๋ยวนี้ประชาชนทั่วไปทุกแห่งทุกหน
มีความหวาดระแวงว่าจะเกิดอันตราย มีความหวาดระแวงว่า
ประเทศชาติจะล่มจม โดยที่จะแก้ไขลำบาก
ตามข่าวที่ได้ทราบมาจากต่างประเทศ
เพราะเหตุว่าในขณะนี้ ทั้งลูกชายทั้งลูกสาวก็อยู่ต่างประเทศ
ทั้งสองก็ทราบดี แล้วก็ได้พยายามที่จะแจ้งให้กับ
คนที่อยู่ในประเทศเหล่านั้นว่า
ประเทศไทยนี้ยังแก้ไขสถานการณ์ได้
แต่รู้สึกว่าจะเป็นความคิด ที่เป็นความคิดแบบหวังสูงไปหน่อย
ถ้าหากว่าเราไม่ทำให้สถานการณ์อย่าง 3 วัน
ที่ผ่านมานี้สิ้นสุดไปได้ ฉะนั้นก็ขอให้โดยเฉพาะสองท่าน คือ
พลเอกสุจินดา และพลตรีจำลองช่วยกันคิด
คือ
หันหน้าเข้าหากัน ไม่ใช่เผชิญหน้ากัน
เพราะว่าเป็นประเทศของเรา
ไม่ใช่ประเทศของหนึ่งคนสองคน
เป็นประเทศของทุกคนเข้าหากันไม่เผชิญหน้ากันแก้ไขปัญหา
เพราะปัญหามีอยู่ ที่เวลาเกิดจะใช้คำว่า บ้าเลือด
เวลาคนมีการปฏิบัติรุนแรงมันลืมตัว
ลงท้ายเขาไม่รู้ว่าตีกันเพราะอะไร
แล้วก็จะแก้ปัญหาอะไร เพียงแต่ว่าจะต้องเอาชนะ
แล้วก็ใครจะชนะ ไม่มีทาง อันตรายทั้งนั้น
มีแต่แพ้ คือต่างคนต่างแพ้ ผู้ที่เผชิญหน้าก็แพ้
แล้วที่แพ้ที่สุดก็คือประเทศชาติ
ประชาชนจะเป็นประชาชนทั้งประเทศ
ไม่ใช่ประชาชน เฉพาะในกรุงเทพมหานคร
ถ้าสมมติว่า เฉพาะในกรุงเทพมหานครเสียหายไป
ประเทศก็เสียหายไปทั้งหมด
แล้วก็จะมีประโยชน์อะไรที่จะทะนงตัวว่าชนะ
เวลาอยู่บนกองซากปรักหักพัง

ฉะนั้น จึงขอให้ทั้งสองท่านเข้ามา
คือไม่เผชิญหน้ากั

แต่หันเข้าหากัน
และสองท่านเท่ากับเป็นผู้แทนฝ่ายต่างๆ
คือไม่ใช่สองฝ่าย
ฝ่ายต่างๆ ที่เผชิญหน้ากัน
ให้ช่วยกันแก้ปัญหาปัจจุบันนี้
คือความรุนแรงที่เกิดขึ้น
แล้วก็เมื่อเยียวยาปัญหานี้ได้แล้ว
จะมาพูดกัน ปรึกษากันว่าจะทำอย่างไร
สำหรับให้ประเทศไทย
ได้มีการสร้างพัฒนาขึ้นมาได้
กลับคืนมาได้ด้วยดี
อันนี้ก็เป็นเหตุผลที่เรียกท่านทั้งสองมา
และก็เชื่อว่าทั้งสองท่าน ก็เข้าใจว่า
จะเป็นผู้ที่ได้สร้างประเทศจากซากปรักหักพัง
แล้วก็จะได้ผลในส่วนตัวมากว่าได้ทำดี
แก้ไขอย่างไรก็แล้ว
แต่ที่จะปรึกษากัน
ก็มีข้อสังเกตดังนี้

ท่านประธานองคมนตรี
ท่านองคมนตรีเปรม ก็เป็นผู้ใหญ่
ผู้พร้อมที่จะให้คำปรึกษาหารือกัน
ด้วยความเป็นกลาง ด้วยความรักชาติ
เพื่อสร้างสรรค์ประเทศ
ให้เข้าสู่ความปลอดภัยในเร็ววัน
ขอฝากให้ช่วย