Custom Search

Feb 27, 2010

พ่อขุนเม็งรายมหาราช



ประวัติพ่อขุนเม็งรายมหาราช
โดยพระกำเนิดของพ่อขุนเม็งราย
พระบิดาของพระองค์สืบเชื้อพระราชวงศ์
มาจากลวะจักราชแห่ง แคว้นจก
พระมารดาของพระองค์มาจาก
เจ้านครเชียงรุ้งแห่งแคว้นสิบสองปันนา
นับว่าต้นกำเนิดของพระองค์สืบเชื้อพระวงศ์
มาจากเจ้านครชั้นสูงทั้งฝ่ายบิดาและมารดา
พ่อขุนเม็งรายประสูติ
วันอาทิตย์ แรม 9 ค่ำ เดือน 3 ปีจอ พ.ศ. 1718 เวลาย่ำรุ่ง
เมื่อพระราชมารดาแรกตั้งพระครรภ์ ได้ทรงพระสุบินนิมิตว่า
เห็นดาวประกายหยาด แต่ท้องฟ้าลงมาทางเบื้องพระทักษิณ
และได้รับเอาดาวดวงนั้นไว้ โหรจึงถวายคำพยากรณ์ว่าจะได้
โอรสที่ทรงศักดานุภาพมาก
ครั้นพ่อขุนเม็งราย เจริญพระชนมายุได้ 16 พรรษา
เจ้าลาวเม็งพระบิดา
จึงได้ไปสู่ขอพระธิดาเจ้าเมืองเชียงเรืองให้
แล้วทรงโปรดให้เป็นมหาอุปราช
กระทั่งพระชนมายุได้ 21 พรรษา
พระบิดาก็เสด็จทิวงคต พ่อขุนเม็งรายจึงได้ขึ้น
ครองเมืองหิรัญนครเงินยางสืบต่อจากพระราชบิดา
ด้วยพระปรีชาสามารถของพระองค์ พ่อขุนเม็งรายจึงได้
ทรงกอบกู้รวบรวมชาวไทยให้เป็น
กลุ่มก้อนระงับความทุกข์เข็ญต่าง ๆ ได้
เพราะในขณะนั้นได้เกิด
เมืองเล็กเมืองน้อยตั้งตัวเป็นอิสระไม่ขึ้นแก่กัน
ทั้งที่เป็นคนไทยเหมือนกัน และเจ้าเมืองต่างๆ เหล่านั้น
ส่วนใหญ่ก็เป็นพระญาติของพระองค์นั้นเอง
จึงเห็นสมควรจะได้ปราบปรามให้มารวมเป็นอาณาจักรเดียวกัน
จะได้เกิดความผาสุกแก่ประชาชน
พ่อขุนเม็งรายได้มีใบบอกไปยังเมืองต่างๆ
ที่ตั้งตัวเป็นอิสระ ให้มาอ่อนน้อมต่อหิรัญนคาเงินยางเสีย
เมืองใดแข็งข้อก็ส่งกองทัพไปปราบ
และตีเมืองมอบได้เป็นเมืองแรก
ต่อมาก็ตีได้เมืองไรและเมืองเชียงคำ
แล้วถอดเจ้าผู้ครองนครออก ตั้งขุนนางให้อยู่รั้งเมืองแทน
นับแต่นั้นมา หัวเมืองน้อยใหญ่ทั้งหลาย
ก็เข้ามาสวามิภักดิ์ต่อหิรัญนครเงินยางหมดสิ้น
เมื่อพระองค์รวบรวมหัวเมืองต่าง ๆ ทางฝ่ายเหนือหมดแล้ว
ก็จึงคิดจะยกกองทัพไปปราบบรรดาหัวเมืองทางฝ่ายใต้
และได้เสด็จไปประทับอยู่ที่เมืองลาวกู่เต้า
โอรสองค์ใหญ่ก็ได้ประสูติ ณ
ที่เมืองลาวกู่เต้านั่นเอง ในปี พ.ศ. 1833
พ่อขุนเม็งรายได้ทรงยกทัพไปตีเมืองพุกาม
แต่พระเจ้าอังวะได้ให้ราชบุตรนำเครื่องบรรณาการมาต้อนรับ
มาขอเป็นไมตรีด้วย เมื่อพ่อขุนเม็งรายเสด็จกลับ
จึงขอช่างฝีมือต่าง ๆ จากชาวพุกาม
เพื่อนำไปฝึกให้ชาวล้านนาไทย
พระเจ้าอังวะได้โปรดพระราชทานช่างฆ้อง
ช่างทองและช่างเหล็กให้ ซึ่งศิลปะต่างๆ ที่เป็นของพุกาม
จึงมีเหลืออยู่ที่ล้านนาไทยในปัจจุบัน
ในปี พ.ศ. 1835 พระองค์ได้เสด็จ
ไปสร้างเมืองใหม่ที่เชียงใหม่ที่เชิงดอยสุเทพ
พระองค์ทรงสร้างเมืองใหม่จนถึง พ.ศ.1839
จึงสำเร็จและสถาปนานครนี้ว่าเชียงใหม่
ในระหว่างที่พระองค์ทรงสร้างนครเชียงใหม่อยู่นั้น
พระยายีบา กษัตริย์ขอมเจ้าเมืองหริภุญชัย
ซึ่งหลบหนีไปอยู่กับพระยาเบิกผู้เป็นบุตรนครเขลางค์ (ลำปาง)
เมื่อคราวพ่อขุนเม็งรายไปตีเมืองหริภุญชัย
ได้ยกทัพขอมกลับมาเพื่อจะตีหริภุญชัยคืน
พ่อขุนเม็งรายจึงโปรดให้เจ้าขุนคราม
พระโอรสยกทัพออกไปรบกับพระยาเบิก
และจับพระยาเบิกสำเร็จโทษเสีย
พระยายีบารู้ข่าวจึงทิ้งเมืองเขลางค์นครหนีไปพึ่งพระยาพิษณุโลก
เจ้าขุนครามจึงได้เมืองเขลางค์นครไว้อีกเมืองหนึ่ง
จึงนับว่าพ่อขุนเม็งรายได้
ทรงมีอำนาจครอบงำไปทั่วดินแดน
ทางภาคเหนือและยังตีได้ดินแดน
ต่างประเทศคือหงสาวด ีและพุกามไว้ในครอบครองอีกด้วย
ในปีต่อมา พ่อขุนเม็งรายได้ยกทัพไปตีเมืองพะเยา
แต่พระยางำเมืองแห่งเมืองพะเยา
ได้เสด้จออกมารับด้วยความมีไมตรี
จึงรับไว้เป็นมิตร พระองค์ได้พยายาม
ขยายอาณาเขตออกไปในดินแดน
ซึ่งขอมไปครอบครองอยู่ คือเมืองหริภุญชัย
เมื่อปี พ.ศ. 1824 แล้วได้สร้างเมืองขึ้นอีกเมืองหนึ่ง
เมื่อปี พ.ศ. 1829 ตั้งชื่อเมืองว่า กุมกาม (เมืองกุมกาม)
ปัจจุบันนี้เป็นอำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่นั่นเอง
ต่อมาในปี พ.ศ 1831
พ่อขุนเม็งรายได้ยกกองทัพไปเมืองหงสาวดี
เจงพยุเจง เจ้าเมืองหงสาวดีเกรงพระบารมี
จึงได้แต่งเครื่องราชบรรณาการออกมาถวายขอเป็นไมตรี
และยกพระราชธิดาคือนางปายโค
ให้เป็นบาทจาริกาแก่พระองค์ ในปีเดียวกัน
ได้มีพระเถระรูปหนึ่งชื่อ
พระกัสสปเถระพร้อมด้วยศิษย์สงฆ์ 5 รูป
มาบำเพ็ญรุกขมูลอยู่ใต้ต้นมะเดื่อใหญ่
พระองค์ทรงเลื่อมใสศรัทธามาก
จึงโปรดให้สร้างพระอารามถวาย
และโปรดให้หล่อพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ 5 องค์
สูงใหญ่ขนาดเท่าพระวรกายของ พ่อขุนเม็งราย
ประดิษฐานไว้ที่พระอารามนั้น
ซึ่งเมื่อพระองค์ได้มาสร้างเมืองเชียงใหม่ในเวลาต่อมา
ก็ได้อัญเชิญมาประดิษฐานไว้ในเมืองเชียงใหม่
(ปัจจุบันประดิษฐานอยู่ที่วัดพระเจ้าเม็งราย
หรือวัดกาละก๊อก เชียงใหม่)
เมื่อปีจอ พ.ศ. 1805 และขนานนามว่าขุนเครื่อง
ในปี พ.ศ. 1805 นี้เอง พระองค์ได้สร้างเมืองเชียงรายขึ้น
และได้เสด็จมาประทับที่เมืองเชียงรายถึง 3 ปี
ก็ได้โอรสอีกองค์หนึ่งขนานนามว่า เจ้าขุนคราม (ขุนสงคราม)
และจากนั้นมาอีก 3 ปี ก็ได้เสด็จไปประทับอยู่เมืองฝาง
และยกทัพไปตีได้เมืองผาแดงเชียงของ ซึ่งมีเจ้าคำเรืองครองอยู่
และเป็นเชื้อพระวงค์ลวะจักราชเหมือนกัน
จากนั้นจึงได้กลับมาประทับอยู่ที่
เมืองฝางตามเดิมและได้โอรสอีกองค์หนึ่ง
ขนานพระนามว่าขุนเครือ ในปี พ.ศ. 1818 เจ้าขุนเครื่อง
โอรสองค์ใหญ่ได้ครองเมืองเชียงราย
และเชื่อถ้อยคำขุนใสเรืองซึ่งยุยงให้คิดกบฏต่อพระบิดา
เมื่อความทราบถึงพระองค์ จึงแต่งอุบายเรียกให้มาเฝ้าที่เมืองฝาง
แล้วให้อ้ายเผียน นักแม่นธนูอาบยางน่องยิงขุนเครื่องสิ้นพระชนม์ไป
พ่อขุนเม็งรายจึงเสด็จกลับมาครอง
เมืองเชียงรายอีกดังนั้นพ่อขุนเม็งราย
จึงสมควรที่จะได้รับการยกย่องให้เป็น
มหาราชของกษัตริย์ไทยอีกพระองค์หนึ่ง
พ่อขุนเม็งรายเสด็จสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 1890
ขณะที่กำลังเสด็จประพาสกลางเมืองเชียงใหม่
โดยได้ถูกอสุนีบาตตกต้องพระองค์
พ่อขุนเม็งรายมีพระชนมายุได้ 80 พรรษา



video









































สุชาติ ชวางกูร


ฤดูหนาว
หิมะ โปรยตัวลงบนพื้นอันขาวโพลน
สุชาติเดินฝ่าความหนาวที่กำลังเสียดแทรก
เข้ากระดูกกลับเข้ามาในบ้านของครอบครัวต่างชาติ
ที่เขามาพำนักได้สี่เดือนแล้ว


เขาก้าวเข้ามาในห้องนอน หันหลังปิดประตู
เผลอเอื้อมไปหมายจะลงกลอน ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่า

นี่เป็นที่พักอาศัยในเขต เวสมินเตอร์
ชานเมืองเดนเวอร์ สหรัฐอเมริกา
ไม่ใช่อาคารบ้านเรือนในแถบร้อนชื้นของประเทศที่เขาถือกำเนิด
ซึ่งมีปุ่มล็อคหรือสลักกลอนติดอยู่ที่ประตูทุกบาน
“ช่วงแรกๆ มีบ้างที่รู้สึกแปลกๆ เพราะประตูบ้านฝรั่งเขาไม่มีกลอน
เขาจะมีเฉพาะล็อคประตูหน้าบ้าน แต่พอเข้ามาในตัวบ้าน
ถ้าเป็นบ้านเราเข้ามาในห้องนอนเราจะปิดประตูแล้วล็อคเลย
แต่ประตูลูกบิดของเขาไม่มีกลอนอย่างที่เราเห็นนะ

ไปแรกๆ เราจะนอนไม่หลับ แล้วก็คิดถึงบ้านเหมือนกัน
เพราะเราไม่เจอคนไทยเลย”
สุชาติตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะเดินทางไปถมที่ว่างซึ่งเขารู้สึกว่า
ยังแหว่งวิ่นด้วยการศึกษา แม้จะจบปริญญาตรี
แต่เขาก็สำนึกรู้มาตลอดว่า
ชีวิตการเรียนของเขายังกระท่อนกระแท่น
และไม่อาจนำไปสู้รบกับโลกความเป็นจริง
ที่อุดมไปด้วยการแก่งแย่งแข่งขันได้
“เรารู้สึกว่าความรู้เรายังไม่แน่น ก็อยากจะเรียนต่อเพิ่มเติม
เพราะว่าในอาชีพนี้(หมายถึงอาชีพในวงการบันเทิง)
เราเห็นจากรุ่นก่อนๆ มันจะมีทั้งขึ้นทั้งลง แล้วพออยู่ในขาลง
แล้วเขาจะไปทำอะไร มันจะเป็นปัญหาว่าจะไปทำอะไร
ถ้าความรู้ไม่มี หรือโอเค เรามีปริญญามาหนึ่งใบ
แต่ถามว่าเรารู้เทียบเท่ากับคนที่เขาไป
สอบเข้าโรงเรียนกรมการปกครองได้ไหม
ไปเป็นปลัด ไปสอบกับคนที่มี
ความรู้เท่ากับคนทีไปสอบเป็นตำรวจได้ไหม

บอกเลยว่าไม่ได้ เราไม่แน่นเท่าเขา แล้วเราจะทำอย่างไรล่ะ
เราก็อยากมีความรู้เพิ่มเติม ก็อยากจะเรียนต่อ
ผู้หลักผู้ใหญ่(คุณกำพล กับคุณหญิงประณีตศิลป์ วัชรพล)
ก็เลยอุปถัมภ์ให้ไปเรียนต่อ”

เมื่อตั้งธงเอาไว้ว่าจะหาความรู้เพิ่มเติม
สุชาติก็มุ่งไปที่วิชาซึ่งสามารถนำมาใช้ในชีวิตจริงได้
ซึ่งเกี่ยวโยงกับสิ่งที่เขาเรียนมา
แต่ไม่หนักแน่นไปในทางธุรกิจจนทำให้เขาเดินต่อไม่ไหว

“เราอยากจะไปเรียนวิชาอะไรที่มันไม่เป็นทางธุรกิจมากนัก
เพราะเรากลัวว่าเราจะเรียนไม่ไหวไง ก็เลยไปเรียนวิชานี้ซึ่งเป็น
Master of International Management (MIM )

หลักสูตรเขาจะต้องรู้เรื่องการเมืองระหว่างประเทศ
ว่าประเทศไหน ทวีปไหน เขามีนโยบายการเมือง
ลักษณะการปกครองเป็นอย่างไร
ก็คือกลับไปฟื้นฟูเรื่องของวิชารัฐศาสตร์อีก แต่เป็นระดับประเทศแล้ว”

ถัดจากวิชาดังกล่าว สุชาติก็เข้ารับการศึกษาอีกสองสาขา
ซึ่งประกอบไปด้วย Master of Science in Finance (MS-Finance)
จาก University of Colorado และ
Master of Science in Economics (MS-Economics)
จาก State University of New York

ขณะที่กำลังเก็บเกี่ยววิชาความรู้อยู่ในสหรัฐ
สุชาติก็เป็นอาจารย์สอนระดับปริญญาตรี
อยู่ในมหาวิทยาลัยที่
เขาศึกษาอยู่
อีกทั้งยังทำงานให้กับบริษัทที่เปิดร้านกิ๊ฟชอป
และทำบริษัทเกี่ยวกับการ
ทำเพลงของตัวเองร่วมกับเพื่อนๆ
หลายต่อหลายครั้งที่เขาครวญเพลง
อยู่ในสายลมหนาว ณ ที่ห่างไกล
กลับมายังมาตุภูมิที่เขาจากมา
และมีอีกหลายบทเพลงที่นอนนิ่งอยู่ในกรุเก็บเพลง
เฝ้ารอวันที่เขาจะนำมามอบให้กับแฟนเพลงในแผ่นดินเกิด
พุทธศักราช 2549 สุชาติเดินทาง
กลับประเทศไทยอย่างเป็นทางการ
หลังจากที่เขาเทียวไปเทียวมาระหว่าง
บ้านเกิดกับมลรัฐนิวยอร์คมาได้ระยะหนึ่ง
และช่วงปีนั้นเอง ที่สายลมทะเลของเมืองหัวหิน
ได้พรายพัดเอาประสบการณ์ใหม่ๆ
เข้ามาให้เขาได้ตักตวง

“ผมได้ไปที่หัวหิน แล้วไปเจอกับ คุณวิคเตอร์ สุขเสรี
ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เราเคารพนับถือ
แกก็ชวนให้ไปทำงานที่
โรงแรมดุสิตรีสอร์ท หัวหิน
ในตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคล
ซึ่งก็เป็นก้าวแรกหลังจากที่กลับมาเมืองไทย
ถือเป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่ามากๆ
หนึ่งปีที่ทำงานอย่างมีความสุข
อยู่บนโรงแรมที่หัวหิน ตื่นเช้ามา เราก็ว่ายน้ำก่อน
ว่ายน้ำเสร็จ ก็ขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว
กินข้าวเช้า แล้วก็ลงไปทำงาน

“ที่ทำงานก็อยู่ที่โรงแรม อยู่ด้านใต้ของโรงแรม
ก็เป็นอะไรที่เจอกับคนเยอะ สัมภาษณ์คนเยอะแล้ว
ก็ต้องรับผิดชอบเรื่องคนงาน เจ้าหน้าที่ที่อยู่ในโรงแรม
เรื่องสารทุกข์สุกดิบของเขา ชีวิตครอบครัว
ปัญหาส่วนตัว แล้วเราก็จะรู้เรื่อง
ของเกือบทุกคนในโรงแรมน่ะ(หัวเราะ)
ใครเป็นยังไง แล้วโรงแรมนี้จะมีหอพักด้วย
ก็ต้องไปดูแลเรื่องที่พักของพนักงานด้วย”

หนึ่งปีเต็มสำหรับการทำงานในเมืองแห่งหาดทราย
สุชาติได้รับประสบการณ์อันมีค่าและเปี่ยมความสุขมากมาย
จนใส่กระเป๋าไม่หมด หลังจากที่สัญญาฉบับนั้นหมดลง
เขาก็เดินทางเข้ากรุงเทพฯ พร้อมกับคำชักชวนของรุ่นพี่อีกคน
ที่มีโอกาสได้มาพบกันอีกครั้งที่โรงแรมใน หัวหิน
รุ่นพี่คนดังกล่าวประสงค์จะให้เขาได้รับตำแหน่งสำคัญ
ในสถาบันระหว่างประเทศ เพื่อการค้าและการพัฒนา
หน่วยงานที่อยู่ในสังกัดของกระทรวงศึกษาธิการ

แม้ขนาดของความรับผิดชอบจะหดเล็กลงจากเดิมกว่าสองเท่า
แต่สุชาติก็ใช้วิชา ความรู้ และประสบการณ์บริหารงาน
ในสถาบันแห่งนั้นด้วยดีมาตลอด
จนกระทั่งถึงวันที่สำนึกทางการเมืองถูกกระตุ้นให้สำแดงออกมา
หลังจากที่เป็นแฟนรายการเมืองไทย
รายสัปดาห์ของสนธิ ลิ้มทองกุลมานานหลายปี
เมื่ออุณหภูมิทางการเมืองร้อนระอุ ผนวกกับ
ความเป็นประชาธิปไตยถูกบิดเบือนจากผู้ปกครองในสมัยนั้น
เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มพันธมิตรฯ ทันที
และเมื่อปวารณาตัวเองเป็นหนึ่งในผู้ที่ลุกขึ้นมาต่อต้านทรราช
การก้าวขึ้นเวทีไปร้องเพลงขับกล่อม
ให้พี่น้องพันธมิตรฟังในวันนั้นก็เป็น
ชนวนที่ทำให้เขาไม่สามารถดำรงตำแหน่งเดิม
ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งของรัฐบาลได้อีกต่อไป
ในที่สุดสุชาติก็ตัดสินใจเดินออกมาจากสถาบัน
ระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการ พัฒนา
กระทั่งถูกชวนให้รับหน้าที่เป็นสื่อสารมวลชนคนหนึ่ง

“หลังจากที่ลาออกมาจากสถาบันระหว่างประเทศฯ
แล้วก็คุณอัญชะลี ไพรีรักษ์ มีอยู่วันหนึ่งแกชวนมานั่ง
ในรายการยามเช้าริมเจ้าพระยาด้วย
เพราะน้องเก๋(กมลพร วรกุล)ไม่อยู่
น้องเก๋ต้องไปทำธุระเรื่องการเรียนเขา ก็เป็น
จุดเริ่มต้นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
จนกระทั่งมีวันหนึ่งไปอินเดีย
พอกลับมาปั๊บคุณอัญชะลีไปแล้ว ไปอเมริกา
ไม่มาทำรายการนี้เลย ก็เลยอยู่ยาวมาตลอด

“ตอนนี้ผมมีรายการนี้ที่มาพูดเรื่องข่าวเศรษฐกิจ
และประเด็นเศรษฐกิจในแต่ละวัน
มันจะไม่ได้เป็นเชิงลักษณะวิเคราะห์ทั้งหมดทุกเรื่อง
ก็ไปอ่านช่อง TAN ด้วยระหว่าง 9.00 – 10.00 น.
แล้วตอนนี้ก็มีรายการเพลงเพื่อเธอ Beautiful Music
ทุกวันจันทร์ถึงวันศุกร์ หลังข่าวในพระราชสำนัก
“แล้ววันอาทิตย์จะจัดรายการกับอาจารย์เทพมนตรี ลิมปพยอม
ตั้งแต่หกโมงครึ่งถึงสองทุ่ม รายการย้อนรอยประวัติศาสตร์
จะคุยกันเรื่องประวัติศาสตร์การเมือง
เพราะการเมืองจะมีเรื่องย้อยรอยประวัติศาสตร์
แสดงให้เห็นถึงเรื่องการเมืองที่เกิดขึ้นมา
แล้วสองทุ่มครึ่งถึงห้าทุ่ม วันอาทิตย์จะจัดรายการเพลง
เลือกเพลงสากลที่ควรค่าแก่การรับฟังมาให้ได้ฟังทาง 97.75 FM
คือมีความรู้สึกว่า ทั้งการเมือง
และสังคมของเรามันพังลงไป
ศิลปวัฒนธรรมของเราก็พังไปด้วย”

สายลมหนาวที่พัดมาจากประเทศจีน
อาจจะไม่เยือกเย็นเท่าพายุหิมะที่เขาเคยเจอในสหรัฐอเมริกา
แต่การใช้ชีวิตในวิถีคนโสดที่ต้อง
นอนลำพังมาตลอดเกือบห้าสิบปี
อาจจะทำให้ใครหลายคนคิดว่า
สุชาติต้องพบเจอกับฤดูหนาวมาตลอดทั้งชีวิตก็เป็น ได้
แต่สุชาติไม่เคยคิดเช่นนั้น

ฤดูรัก

ม่านไอร้อนร้ายผ่านไป สายฝนเสียงฟ้าก็ลาจาก
ความเยือกเย็นเหน็บหนาวเข้ามาแล้วก็พ้น
สำหรับใครหลายคนแม้จะปิดประตู ลงกลอน ล็อคประตู
อยู่ในบ้านที่คุ้นเคยซึ่งมีอุปกรณ์สำหรับกันและกั้น
ไม่ให้ใครบุกเข้ามาข้าง ในได้
แต่ความโดดเดี่ยวก็ยังรุกรานคนที่ ‘หัวใจอ่อนแอ’ ได้เสมอ
ดังเช่นที่งูในทะเลทรายเคยปรารภกับเจ้าชายน้อย
ในวรรณกรรมคลาสิคของ อองตวน เดอ แซงเตก ซูเปรี
เอาไว้ว่า ‘ท่ามกลางฝูงชน เราก็ยังโดดเดี่ยว’
แต่เพราะสุชาติไม่ใช่งูในหนังสือเล่มดังกล่าว
อีกทั้งยังมีความเข้มแข็งในหัวใจที่มากพอ
ที่จะรับมือกับความลำพังได้ เขาจึงไม่เคยคิดว่าตัวเอง ‘โดดเดี่ยว’
แม้จะต้องอยู่ตามลำพังในห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้สำเนียงใดๆ ก็ตาม
“ถ้าผมเหงาผมก็ไประรานชาวบ้านเขา คุยกับคนนู้นคนนี้
ชวนเขาคุย พอเราเหงาเราก็โทรไปหาคนนู้นนี้ก็ได้
เบอร์เต็มไปหมด คนนี้ไม่ว่างเราก็โทรไปหาคนต่อไป
จะเหงาเรื่องอะไร ไม่เห็นมีอะไรต้องเหงานี่
“ถ้าเราไม่ง่วง ไม่เหนื่อยมาก เราจะอ่านหนังสือ
คนที่เขาบอกว่าเหงาเนี่ย วิธีที่แก้ไขได้ดีที่สุดเลยคือ
คุณต้องถามตัวเองว่า เหงาเพราะอะไร
เราเจอคนยังไม่พออีกเหรอ เราสนุกไม่พอหรือไง
เรารักคนนี้ยังไม่พออีกเหรอ
เราเที่ยวกับเพื่อนยังไม่พออีกเหรอ
มันต้องถามตัวเองว่า แค่ไหนจึงจะพอ
แต่วิธีที่แก้เหงาได้ดีที่สุดก็คือ อ่านหนังสือธรรมะ”
ภาพเด็กชายวัยประถมต้นเดินเข้า
วัดพระศรีรัตนศาสดารามผุดขึ้นมาในแวว ตา
เด็กชายสุชาติที่เดินวนไปวนมาเพื่อดูภาพซึ่งมี
‘ฮีโร่’ ขวัญใจของเขาอยู่ข้างใน
กลับได้รับในสิ่งซึ่งเด็กประถมผมเกรียนคนหนึ่งยากที่จะเข้าใจ
จากวันนั้นจวบวันนี้ สุชาติยังคงแบ่งเวลาส่วนหนึ่ง
ให้กับหลักธรรมกับข้อคิดจากพระบรมศาสดาอยู่เสมอ

“เวลาอ่านหนังสือธรรมะ ไม่ได้หมายความว่า
คุณต้องนั่งลงอ่านหน้าหนึ่งจนถึงหน้าสุดท้ายให้เสร็จสิ้น
ภายในเวลาเดียวกัน ไม่ใช่ อ่านหนังสือธรรมะ
คุณต้องคิด บางทีอ่านไปแค่สองสามประโยคเองก็ต้องคิดแล้วว่า
หมายถึงอะไร อ่านหนังสือธรรมะเนี่ย
โดยเฉพาะวิธีการอธิบายของครูบาอาจารย์ อย่าง
ท่านพุทธทาส หลวงตามหาบัว หรือท่าน ว. วชิรเมธี
ท่านปัญญานันทภิกขุ ต้องใช้ปัญญาในการอ่าน
อย่าไปคิดว่าเราจะไปอ่านได้หมดทีเดียว
“หรือว่าคุณมีเรื่องอะไรที่คุณสนใจ สมมุติคุณเป็นนักบัญชี
คุณก็ต้องหาเรื่องราวเกี่ยวกับบัญชี อัพเดทอะไร ใหม่ๆ มาอ่าน
ถ้าคุณเป็นนักเศรษฐศาสตร์ ก็ต้องหาหนังสือที่เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์
ซึ่งบางทีอาจจะไม่ใช่อัพเดทแต่อาจเป็นของเก่าที่เราไม่เคยอ่าน
มันมีอะไรให้ทำ มีอะไรรอคิวอยู่ หนังสือพิมพ์
นิตยสารอะไรที่เกี่ยวกับเรื่องของวิชาความรู้ที่คุณต้องทำอาชีพนั้นๆ
คุณต้องมีสำรองเอาไว้ ต้องอัพเดทอยู่ตลอดเวลา
ไม่อย่างนั้นมันจะทำให้คุณน่ะโง่
มัวแต่เหงาแล้วโง่ไมได้ ถ้าเหงาเราต้องเอาความโง่ออก”
ปัจจุบันนี้สุชาติมีความสุขกับการทำหน้าที่สื่อสารมวลชน
มีความพึงใจที่ได้บอกเล่าและส่งมอบ
ข้อมูลข่าวสารในเชิงเศรษฐกิจให้กับคน อื่นๆ
ซึ่งหลังจากที่เขาได้ก้าวเข้ามาข้องแว้งกับแวดวงดังกล่าว
ความต้องการที่จะอุทิศตนเพื่อทำงานรับใช้
ประเทศชาติและมวลชนก็เริ่มชัดเจน ขึ้นทีละเล็ก ทีละน้อย
“ในอนาคตข้างหน้าผมอยากจะเข้าไปรับใช้บ้านเมืองจริงๆ
ไปเป็น ส.ส. ผู้แทนฯ รัฐมนตรี นายกรัฐมนตรีอะไรก็ได้
เพื่อให้ประเทศเราได้กำหนดทิศทางแล้ว
ก็กล้าทำในสิ่งที่เราควรจะต้องแก้ไข
แล้วก็ทำซะ ปัญหาของประเทศเราตอนนี้คือ
นักการเมืองที่มีอยู่ ถ้าเขาอยู่นานมันจะมีจำนวนมากที่สันหลังหวะ
เราจึงเจอปัญหาซ้ำซาก เรื่องที่ควรจะแก้ไขได้
แต่แก้ไมได้ เพราะถ้าเขาไปแก้ปั๊บมันจะขัดผลประโยชน์ใครบางคน
ตัวเขาเองก็จะต้องโดนแฉ หรืออาจจะโดนเก็บ
ก็เลยทำให้ประชาชนเป็นผู้ได้รับผลกรรม
“เราคิดอยู่ตลอดเวลา คิดอยู่เสมอว่า เดี๋ยวก็ตายแล้ว
จะเอาอะไรไปนักหนา คุณจะโกงเอาไว้ให้ลูกหลาน
ถ้าลูกหลานมันไม่มีสติปัญญา มันก็อยู่ไม่ได้อยู่ดี
เงินที่โกงไปมันก็ต้องผลาญหมด ซึ่งเราก็เห็นมาเยอะแยะ
ถ้าเราไปโกงเขา มันก็เป็นเวรเป็นกรรม
ลูกหลานมันก็ต้องรับเวรรับกรรมอะไรซึ่งมันแก้ไขไมได้
แล้วก็เป็นบาปกับลูกหลาน เช่น เขาอาจเป็นโรคอะไรที่แปลกๆ
ที่คนทั่วไปเขาไม่เป็นกัน
เขาอาจจะมีชะตากรรมอะไรซึ่งเป็นคนโชคร้าย
เกิดมามีอวัยวะที่ผิดปกติ หรือว่า
มีสติปัญญาที่ไม่สมประกอบ เขาจะมีโรคอะไรแปลกๆ
“แล้วคนพวกนี้ก็จะต้องใช้เงิน เป็นเครื่องบรรเทา
ผ่อนคลายโรคภัยไข้เจ็บที่เขาเป็น ไม่รู้จะทำทำไม
แล้วถึงแม้เขาจะเอาเงินไปบำบัดความทุกข์เหล่านั้น
เขาก็ยังอยู่ในความทุกข์อยู่ดีนะ
ถามว่าทำไมเราจะต้องไปทำแบบนั้นด้วย
เพราะถ้าเราจะมีชีวิตอยู่ เป็นมนุษย์ธรรมดาก็ขอให้มันปกติน่ะ
ปกติไม่ได้หมายความว่าคนที่ไม่ปกติเขาไม่ดีนะ
ให้ชีวิตมันบาลานซ์น่ะ ให้อยู่อย่างมีความสุข
เพราะเดี๋ยวก็ตายแล้ว จะมีกี่คนที่อยู่ถึงร้อยปี”

ถ้ามองในมุมตื้นๆ การที่ผู้ชายอายุใกล้จะถึงครึ่งร้อยคนหนึ่ง
ยังไม่มีภรรยาข้างกายก็อาจจะ เรียกว่า
เป็น ‘คนไร้รัก’ ในมิติความรักแบบคู่ครองได้ไม่ยากนัก
แต่หากมองให้ลึกลงไปกว่านั้น
การที่ใครสักคนมีชีวิตอยู่เพื่อ ‘รักคนอื่น’
โดยไม่สนว่าคนอื่นๆ เหล่านั้นจะเป็นญาติ พี่น้อง เพื่อนฝูง
หรือคนที่เขารู้จักหรือไม่นั้น ก็คงต้องพูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่า
นั่นคือการมีชีวิตแบบ ‘คนที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก’ ได้เช่นกัน
เพราะนั่นคือความรักในมิติที่เรียกว่า ‘กรุณา’
อันเป็นรักแท้จริงที่มนุษย์ธรรมดาๆ
คนหนึ่งพึงมีให้กับสรรพชีวิตทั้งหลาย
ดังเช่นที่องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าปฏิบัติมาแล้วทั้งชีวิต































video



Feb 26, 2010

พ.ต.ท. ดร. ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีประเทศไทย คนที่ 23



พี่น้องครับ พี่น้องฟังการอ่านของศาลไหมครับ
พี่น้องรู้สึกมันคล้ายๆวันที่ไทยรักไทยถูก ยุบไหมครับ
เหมือนกันเลยครับ ตั้งแต่ก่อนที่จะมีปฏิวัติเล็กน้อย
ศาลถูกใช้ให้เป็นเครื่องมือจัดการทางการเมือง
และวันนี้ผู้พิพากษาก็จะมีกลุ่มที่เล่นการเมือง
แล้ววันนี้นี่คือการเมืองร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมนึกว่า
เป็นเฉพาะชื่อของตัวศาล แต่การอ่าน การกล่าวหา
และเมื่อวานนี้ผมเพิ่งพูดไปครับว่ารัฐบาลรู้ล่วงหน้า
เพราะอะไรครับ คนปักธงกับคนอุ้มรัฐบาลเป็นคนเดียวกัน
ผมเลยทำใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับว่าผมโดนแน่
แต่จะโดนยังไง แต่พอมาโดนตรงนี้แล้วผมนั่งนึก
โอ้โฮ..สรุปแล้วว่าการเป็นนายกฯนี่เศรษฐกิจดีขึ้น
ทรัพย์สินประเทศเพิ่มขึ้นแต่ไม่เห็นแบ่งผมเลย
แต่บริษัทในครอบครัวขึ้นบอกว่าผมโกง
แล้วก็ยึด ผมบอกว่าวันนี้เขาคงขำกันทั้งโลก

แต่ ก็ไม่เป็นไรครับ ก็ยังดีครับ ยังคืนส่วนที่บอกว่า
เอาล่ะ..ก่อนที่จะเป็นนายกฯ ประกาศไว้ว่ามี 21 บาท
ราคาหุ้นมันขึ้นลงตามดัชนีเศรษฐกิจเป็นส่วนใหญ่
ตามตลาดโลกเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งวันนี้ผมไม่เข้าใจว่าราคาหุ้นขึ้น
เป็นเพราะว่าผมเป็นนายกฯมาโกงให้บริษัทตัวเอง
แล้วที่เหลือในตลาดหลักทรัพย์เขาไม่ขึ้นกันหรือครับ
หุ้นแบงค์กรุงเทพไม่ขึ้นหรือครับ หุ้นทีพีไอไม่ขึ้นหรือครับ
หุ้นปูนซีเมนต์ไทยไม่ขึ้นหรือครับ หุ้น ปตท.ไม่ขึ้นหรือครับ
หุ้นยูคอม หุ้นซีพี หุ้นทรู ไม่ขึ้นหรือครับ
ก็ฟังดูแล้วก็ต้องยอมรับว่าการเมืองสุดสุดครับ
วันนี้พี่น้องคงเห็นว่าผม แต่งชุดดำ ผูกไทด์ดำไว้ทุกข์
ผมขออนุญาตครับ ขอไว้ทุกข์ให้กับความดื้อของตัวเอง
ที่ดื้อไม่ยอมเชื่อคุณหญิง (พจมาน ณ ป้อมเพชร ภริยา)
กับลูกๆที่คัดค้านว่าไม่ให้ผมเข้าการเมือง
เพราะเขาบอกว่าชีวิตการเมืองมันวุ่นวายสับสน
เราเป็นเศรษฐีอยู่แล้วสบายๆ ใช้ชีวิตแบบเศรษฐีดีกว่า
อย่าไปสนใจเรื่องการเมืองเลย
แต่ด้วยความที่อยากทดแทนบุญคุณแผ่นดิน
ก็ตั้งใจอย่างนั้นครับเลยดื้อ ดื้อกับคุณหญิง ดื้อกับลูก
พ่อขอโทษด้วยนะลูก ผมทำครอบครัวต้องเดือดร้อน
ผมเดือดร้อนคนเดียวไม่เป็นไรครับ
แต่วันนี้การเมืองตรงนี้ดุมากครับ ดุจริงๆครับ ใจดำด้วยครับ

ผม เดือดร้อนคนเดียวไม่เป็นไรครับ
แต่วันนี้การเมืองตอนนี้ดุมากจริงครับใจดำด้วยครับ
ผมขอให้ผมเป็นเหยื่อทางการเมืองคนสุดท้ายเถอะครับ
และต่อไปนี้ ถ้าประเทศชาติได้เป็นประชาธิปไตยที่แท้จริงแล้ว
ระบบมีระบบถ่วงดุลที่เหมาะสม อำนาจตุลาการ อำนาจบริหาร
อำนาจนิติบัญญัติถูกถ่วงดุลอย่างเหมาะสม
คงไม่มีเหยื่ออย่างผมอีกแล้ว
เพราะวันนี้ดุลทั้งหมดมันไปอยู่ที่อำมาตย์
ซึ่งสามารถกดปุ่มสั่งการให้ระบบหนึ่ง
มีอำนาจเหนืออีกระบบหนึ่งได้อย่างง่าย ดาย

ผม ถึงบอกว่า วันนี้ต้องขอโทษท่านผู้พิพากษาที่มีอุดมการณ์
ไม่อยากเห็นสถาบันที่ท่านรักแล้วท่านพร้อมใจกันมาทำงานในสถาบันนี้
ต้องกลาย เป็นแบบนี้ ผมต้องขอโทษจริงๆ
ก็เพราะผมนี่แหละ เพราะเขาต้องการจัดการผม
เขายืมสถาบันท่าน เพราะฉะนั้นท่านไม่ต้องวิตกอะไร
แล้วก็ช่วยกันกอบกู้ใหม่เถอะครับ ผมจะเป็นเหยื่อคนสุดท้ายแล้วล่ะครับ
ก็หวังว่าทุกอย่างมันคงจะดีขึ้น ถ้าหากว่าเขาได้ทำถึงที่สุดแล้ว
ก็ขอให้ท่านผู้พิพากษาทั้งหลายได้รับการขอโทษจากผมด้วย

ความ จริงผมพูดรู้เรื่อง ไม่อยากให้ผมเล่นการเมืองผมก็พร้อมถอย
และผมก็ได้เคยกราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวแล้วว่า
ผมจะไม่รับตำแหน่ง จำได้มั้ยครับ ผมเคยประกาศที่หน้าทำเนียบ
เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ.2546 หลังการเลือกตั้งวันที่ 2 เมษายนว่า
ผมจะไม่รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรี แต่ตอนหลังก็มีการยกเลิกการเลือกตั้งครั้งนั้น
เพราะหันก้นออกหน่วย บอกว่าไม่เป็นธรรม เพราะมีคนแอบเห็น
คือกล้องโทรทัศน์ซูมเข้าไปก็มีการยกเลิกการเลือกตั้งเที่ยวนั้น
แล้วก็กว่าจะเลือกตั้งอีกครั้งนานมากครับ
ประกาศว่าจะเลือกตั้งเดือนธันวาคม เป็นประวัติศาสตร์การเมืองไทยครับ
ท่านต้องบันทึกเอาไว้ ว่ายุบสภาแล้วกว่าจะได้เลือกตั้งยืดเวลา
ทอดไปจนถึงเดือนธันวาคม แต่ก็ไม่ได้เลือกตั้ง
เพราะเขารอไม่ไหว เขาเลยจำต้องปฏิวัติไล่ผมออก
แต่ก่อนปฏิวัติก็ลอบฆ่าผมหลายครั้ง แล้วไม่สำเร็จก็เลยจึงมีการปฏิวัติ
หลังปฏิวัติก็มีการตั้ง คตส ซึ่งประกอบด้วยปฏิปักษ์ทางการเมืองผมทั้งนั้น
และวันนี้ไม่รู้ว่าได้เปอร์เซ็นต์ด้วยหรือเปล่า
ถ้าได้เปอร์เซ็นต์ถือว่าร่วมกันปล้นทรัพย์ครับ
เพราะฉะนั้น พี่น้องครับ การปฏิวัติครั้งนี้พี่น้องเห็นหรือยังครับ
ผมบอกได้เลยครับว่าสนธิ บัง (พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน อดีต ผบ.ทบ.)
เป็นเพียงหุ่นเชิดครับ คนป่าคนเป็นคนปฏิวัติ พี่น้องครับ
ที่มันยืดเยื้อจัดการไม่จบสักทีก็เพราะว่าพี่น้องมีความเห็นอกเห็นใจ เข้าใจ
และช่วยเหลือผม เริ่มต้นตั้งแต่มีการเลือกตั้ง พรรคพลังประชาชนชนะ
จึงต้องผิดหวัง อำมาตย์ผิดหวังที่ต้องตั้งรัฐบาลขึ้นมา
ผลสุดท้ายก็ต้องจัดการคุณสมัคร
จัดการพรรคพลังประชาชน แล้วก็ตั้งรัฐบาลตามที่เขาต้องการ

พี่น้องครับ ผม พี่น้องเสื้อแดง วันนี้ผมต้อง
ขอบคุณมากที่ท่านไม่มาชุมนุม
ถ้าไม่เช่นนั้นพี่น้องก็จะถูกกล่าวหาว่า ทำทุกอย่างเพื่อผม
ทั้งๆ พี่น้องมุ่งในเรื่องประชาธิปไตยและความยุติธรรม
ผมถึงได้ขอร้องว่าอย่ามาในวันนี้ ให้มันเป็นเรื่องของผมล้วนๆเถอะ
และมันก็เป็นเรื่องของผมล้วนๆจริงๆ ต้องขอขอบคุณ
และวันนี้หลายคนอาจจะโกรธแทนผม
พี่น้องครับ โกรธได้แต่อย่าใช้ความรุนแรง
พี่น้องต้องมีสติ อย่าให้เขารัฐบาลใช้เป็นเหตุในการปราบปราม
เพราะรัฐบาลนี้ถนัดอยู่แล้ว พี่น้องต้องใช้ความอดทน
ต่อสู้ด้วยสันติ ให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตยและความยุติธรรมครับ
เพื่อลูกหลานของเรา เพื่ออนาคตของประเทศไทย
ถ้าไม่เช่นนั้นประเทศก็จะอยู่อย่างนี้ครับ อยู่ในมืออำมาตย์
พอใจใครก็พอใจ ไม่พอใจก็คือไม่พอใจ แล้วบ้านเมืองมันจะอยู่ยังไง
เขาเรียกว่าเป็นประเทศที่ไม่สามารถทำนายอนาคตได้
พี่น้องครับ สู้ต่อไปนะครับ อย่าท้อ ให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตย
ถ้าไม่เช่นนั้น ลูกหลานก็จะไม่มีอนาคต
ความเชื่อมั่นของคนทั้งโลกก็จะไม่มีต่อประเทศไทย
พี่น้องต้องสู้เพื่อประชาธิปไตยและความยุติธรรมของบ้านเมืองต่อไป
แต่ขอให้สู้ด้วยสันติ อย่าให้มีเหตุให้รัฐบาลหาเรื่อง

นักธุรกิจครับ บทเรียนวันนี้
บอกได้เลยครับ อย่าเข้าเล่นการเมืองเลย
เพราะนักธุรกิจมักมีนิสัยทะลุทะลวงทำงานให้สำเร็จ
ทำงานให้สำเร็จรวดเร็วทันใจ มันคนละวัฒนธรรม
แล้วก็ถ้าท่านมีอะไรเข้ามาท่านอาจจะโดนยึดทรัพย์อย่างผม

ถ้า ท่านรักการเมืองจริงๆอย่าทำให้บ้านเมืองจริงๆ
ขายให้เกลี้ยงเลยครับ อย่ามีอะไรเข้ามาเลย
เดียวจะโดนอย่าผมครับ อำมาตย์เข้าไม่รังเกลียดเรื่องทุจริต
แต่อย่าป๊อปปูล่ามาก พี่น้องรู้ไหมครับ ว่าผม
เป็นนายกรัฐมนตรีคนเดียว คนแรกที่ได้รับเลือกตั้งสมัยที่ 2
ปกติแล้วไม่ครับ เพราะเขาไม่อยากเห็นรัฐบาล ป๊อบปูล่า
เพราะฉะนั้นท่านทั้งหลาย
ถ้าเป็นนักธุรกิจแล้วคิดให้ดีครับ ถ้าจะเข้าการเมือง

พี่ น้องชาวไทยทุกท่านครับ ผมกราบเรียนไว้เลยครับ
ว่าสิ่งที่เขาประณามผมวันนี้ ผมขอยื่นยันว่า ผมทำตามหน้าที่
ทั้งระบบ ผมไม่เคยคิดโกง เพราะในชีวิตผม
เป็นเด็กเป็นเล็กก็ไม่เคยลอกข้อสอบใคร
ไม่เคยติดนิสัยโกงไม่เคยตั้งแต่เด็ก และไม่มีความจำเป็นต้องโกง
เพราะผมมีหลักทรัพย์มาตั้งแต่ก่อนเป็นนักการเมือง
มีขนาดนี้แล้ว วันนี้ที่เขาว่าผมโกง มันการเมืองทั้งนั้นครับ
ผมเป็นคนแรกที่ถูกยึด ทรัพย์ส่วนตัวของครอบครัว
เพื่อสังเวยการเมือง เพราะมันเป็นประวัติศาสตร์ครับ
แน่นอน ครับ ผู้ชนะคือผู้เขียนประวัติศาสตร์

วันนี้ ผมยังไม่ใช่ผู้ชนะ แต่ผมจะบันทึกประวัติศาสตร์ไว้
ถ้าผมโกงจริง อย่างที่เขาว่า
ขอให้ผมมีอันเป็นไป 7 วัน 10 วัน นี้ครับ
ถ้าผมไม่โกงจริงขอให้ขอฝากโครง "ศรีปราชญ์"

" ธรณีหนี้นี้ เป็นพยาน
เราก็ศิษย์มีอาจารย์ หนึ่งบ้าง
เราผิดท่านประหาร เราชอบ
เราบ่ผิด
ท่านมล้าง
ดาบนั้นคือสนอง "


ผม เคยกราบเรียนไว้ว่า จะแสวงหาความยุติธรรม
ให้เจอครับ ไม่ว่าความยุติธรรมนั้น
จะอยู่ในนรกหรือสวรรค์ ในประเทศไทย
หรือนอกประเทศ ผมถือว่าวันนี้
ผมไม่ได้รับความยุติธรรม อย่างเต็มๆ
ผมจะแสวงหาความยุติธรรมต่อไปครับ
ขอให้พี่น้องคนไทยทุกท่านได้วิจารญาณ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น
ขออย่าดูหนังม้วนเดียว
ขอให้พี่น้อง ที่รักประชาธิปไตย ยุติธรรม
ต่อสู้ต่อไปด้วยความ สันติ
ประชาธิปไตยจะต้องเฟื่องฟูต่อไป

วันนี้ที่เกิดขึ้นกับผมขอให้เป็น
บทเรียนที่ดีกับการเมืองที่จะพัฒนาต่อไป
ผมเจ็บคนเดียวไม่เป็นไร คนดีครับ
แต่ขอให้สิ่งทีเกิดขึ้นกับผมวันนี้
นำไปสู่การพัฒนาให้เกิดประชาธิไตย

ขอขอบคุณทุกท่านที่เป็นห่วง
ทุกเอสเอ็มเอส
ขอโทษอีกครั้งครับลูกๆ คุณหญิง
ผมเสียใจ ผมดันทุรังเข้าการเมือง

video


video

video

video

video

video

video

video

video

video

video

video



คนมีโชคเพราะโชคดีหรือ


วรากรณ์ สามโกเศศ
มติชนออนไลน์
วันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2553

คนทั่วไปในโลกโดยเฉพาะคนไทยเชื่อว่าความมีโชค

เป็นเรื่องที่เหนือคำอธิบาย กรรมในชาติที่แล้วมี

ส่วนร่วมกำหนดโดยสิ่งศักดิ์สิทธิ์มี

บทบาทสำคัญการช่วยให้โชคดีด้วย เช่น

ถูกหวยเล่นการพนันได้ ฯลฯ หากเป็นนักแสดง

นักกีฬาก็ดังขึ้นมาแบบระเบิด ฯลฯ


อย่างไรก็ดี มีนักวิชาการฝรั่งอธิบายเรื่องความโชคดีไว้อย่างน่าสนใจ

และให้ความอุ่นใจในระดับหนึ่งว่าความมีโชคนั้น

สามารถสร้างขึ้นได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมและบุคลิกอุปนิสัย


ศาสตราจารย์ Richard Wiseman

แห่งมหาวิทยาลัย University of Hertfordshire

(บางคนอาจจำชื่อได้ว่าเป็นคนเดียวกันกับ

ที่จัดประกวดเรื่องตลกที่สุดในโลกบนเว็บเมื่อ 3-4 ปีก่อน)

ในหนังสือชื่อ The Survivors Club (2009)

เล่าเรื่องการทดลองและข้อสรุปที่ช่วยทำให้เข้าใจเรื่องความมีโชคมากขึ้น


การทดลองใช้คนจำนวนมากทั้งหญิงชายแข่งกัน

นับรูปภาพในหนังสือพิมพ์

บางคนนับเสร็จใน 2-3 วินาที บางคนนับเป็นนาที


สาเหตุที่บางคนนับไม่กี่วินาทีก็เสร็จ

ไม่ใช่เพราะมีความสามารถในการนับเป็นเลิศ

หาก Dr.Wiseman สอดแทรกข้อความด้วย

ตัวหนังสือขนาดใหญ่ไว้ในหน้าหนังสือพิมพ์ว่า

"หยุดนับได้ ทั้งเล่มมี 43 รูป"

และในอีกหน้าต่อมาก็มีข้อความตัวใหญ่ไว้อีกเช่นกันว่า

"หยุดนับได้ และรีบไปบอกคนทดลองว่าพบข้อความนี้แล้ว

และท่านจะได้เงิน 250 เหรียญ"


สิ่งไม่น่าเชื่อก็คือมีผู้ทดลองจำนวนไม่มากนักเท่านั้น

ที่เห็นสองข้อความนี้ระหว่างการนับกลุ่มที่

พลาดมองไม่เห็นคือพวกเคร่งเครียดและจริงจัง

กับการนับมากจนมองไม่เห็นสองข้อความนั้นที่ไม่น่าจะมองข้ามไปได้


Dr.Wiseman สรุปว่าคนที่เห็นข้อความที่ให้หยุดนับทันที

มีทางโน้มที่จะเป็นคนมีโชคเพราะเป็นคนเปิดกว้าง

ต่อโอกาสรอบตัวที่อาจมาถึงแบบ Random


ส่วนคนที่มองไม่เห็นมีทางโน้มที่จะเป็นคนไม่มีโชค

เพราะไม่สามารถคว้าโอกาสที่เปิดกว้างให้ตนได้


Dr.Wiseman สรุปว่าสำหรับบางคนนั้น

แม้แต่ทำงานอื่นอยู่ก็ยังเปิดกว้างสำหรับโอกาสอื่นๆ

ที่จะเข้ามาหาตนเอง นั้นคือเหตุผลสำคัญซึ่งอธิบายว่า

เหตุใดสิ่งดีๆ จึงมักเกิดขึ้นกับคนเดิมเสมอในชีวิตประจำวัน

และในสถานการณ์ที่รอดชีวิตมาได้จากเหตุการณ์อันตราย

ซึ่งสิ่งเหล่านี้เราเรียกกันว่าโชค

คนสองคนพักในโรงแรมห้องติดกัน

คนหนึ่งเสียชีวิตจากไฟไหม้ แต่อีกคน "โชคดี" รอดมาได้

คนทั่วไปอาจมองว่าคนหลังโชคช่วยทำให้รอดมาได้

แต่ในความเป็นจริงอาจเป็นว่าเป็นคนระแวดระวัง

สังเกตอ่านผังทางหนีไฟของโรงแรมเสมอ

ศึกษาข้อมูลเรื่องทำตัวระหว่างไฟไหม้อย่างไร

จึงทำให้รอดมาได้ ไม่ใช่เพราะโชคแต่เป็น

เพราะเป็นคนเปิดกว้างต่อข้อมูลและโลกอยู่เสมอ


นักจิตวิทยาเรียกสิ่งที่ Dr.Wiseman

พยายามทดลองนี้ว่า Inattentional blindness

(การตาบอดอันเกิดจากการไม่ให้ความใส่ใจ)

ซึ่งหมายถึงว่าไม่สังเกตเห็นสิ่งต่างๆ

เมื่อไม่ได้ให้ความใส่ใจอย่างแท้จริงๆ


ตัวอย่างเช่นเราจมลึกอยู่ในบางอารมณ์จนไม่ได้ยินเสียง

หรือตระหนักถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัว

(มนุษย์ประเภทหูถูกเสียบอยู่ตลอดเวลา

ต้องระวังเป็นพิเศษจากอันตรายรอบตัว เช่น ถูกรถชน)

เราดูโทรทัศน์โดยไม่เห็นภาพสะท้อนบนกระจกจอทีวี

การสอนหรืออบรมแบบ "ฟังแต่ไม่ได้ยิน"

หรือหนักๆ ก็คือ "เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา"


Dr.Wiseman เชื่อว่านอกจากการมีชีวิตรอดจาก

รถที่วิ่งผ่านแยกไฟแดงเกือบชนรถตัวเองหรือ

สังเกตเห็นข้อความแทรกในหนังสือพิมพ์ดังกล่าวแล้ว

ยังมีอีกปัจจัยสำคัญที่เป็นคำอธิบายนั่นก็คือ

Neuroticism หรือแบบแผนของบุคลิกภาพ

(personality trait) ของคนซึ่งทำให้โน้มเอียงไป

ทางการเป็นคนเครียด ร้อนรนกระวนกระวาย

และอ่อนไหวง่ายต่อความเครียด


คนที่เข้าข่ายมีดีกรีของ neuroticism สูง

จะจริงจังเคร่งเครียด และเข้มข้นกับสิ่ง

ที่ตนเองทำจนมองข้ามโอกาสที่เกิดขึ้นรอบตัว

จึงมีทางโน้มที่จะเป็นคนขาดโชค


ในทางตรงกันข้ามคนที่มีดีกรี neuroticism

ต่ำจะเยือกเย็นกว่า มีอารมณ์ผ่อนคลาย ไม่หวือหวา

และอ่อนไหวต่อความเครียดน้อยกว่า

จะไม่ทำงานด้วยความเครียดและกระวนกระวายเท่า

กลุ่มคนนี้จะเปิดตัวต่อความเป็นไปได้ต่างๆ

ในชีวิตมากกว่า จึงเป็นคนชนิดที่เรียกว่ามีโชคอยู่เสมอ

Dr.Wiseman ต้องการศึกษาลึกกว่านี้

ในเรื่องการมีโชคและไม่มีโชค

โดยเฉพาะความแตกต่างระหว่างคนสองกลุ่มนี้

จากการทดลองอีกหลายลักษณะข้ามเวลา 10 ปี

ก็ได้ข้อสรุป 4 ข้อดังต่อไปนี้ว่าเหตุใดสิ่งดีๆ

จึงมักเกิดขึ้นกับคนเดิมเสมอ


ประการแรก คนโชคดีอยู่ในสภาพจิตใจที่ผ่อนคลายกับชีวิต

โดยตระหนักถึงสิ่งแวดล้อมรอบตัวอยู่เสมอ

พวกเขาจะมองเห็นโอกาส

(เพราะมองหาโอกาสอยู่แล้วด้วยการเปิดใจ

และเปิดโอกาสให้สิ่งเหล่านั้นเข้าหาตัวเขาได้

ตัวอย่างเช่น คนพบเงินตกบนถนนอยู่บ่อยนั้น

เป็นเพราะเป็นคนช่างสังเกตหรือมองหาโอกาสจึงเห็นเงินที่ตกอยู่)

ที่คนอื่นมองไม่เห็น มักเป็นกลุ่มคนที่ชอบสังคมมีเพื่อนฝูงมาก


ประการที่สอง คนโชคดีเชื่อในสัญชาตญาณของตนเอง

และมีการตัดสินใจที่ดีโดยไม่รู้ว่าทำไมจึงตัดสินใจเช่นนั้น

คนโชคไม่ดีจะไว้ใจคนผิดและมักตัดสินใจผิดอยู่บ่อยๆ

จากการสังเกตกลุ่มคนโชคดีพบว่าคนกลุ่มนี้

อาศัยความรู้สึกข้างในของตนเอง

มากกว่ากลุ่มไม่มีโชคอย่างเห็นได้ชัด


ตัวอย่างเช่น หญิงคนหนึ่งสงสัยคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์

ตามหลังตอนกลางคืนจะเป็นคนร้าย จึงระวังตัว

และจอดให้รถผ่านไป สองวันต่อมาตำรวจ

เรียกรถคันนี้จอดและชายคนนี้ก็ยิงตำรวจตาย


มองเผินๆ อาจเห็นว่าเธอโชคดี แต่แท้จริงแล้ว

เธออาศัยความรู้สึกข้างในบอกเธอให้ระวังตัว


ประการที่สาม คนโชคดีมองโลกในแง่ดีเสมอ

มักบากบั่นต่อสู้เมื่อล้มเหลวและมีความสามารถ

ในการฟื้นตัวกลับขึ้นมาเสมอ คนมีโชคจะคาดว่า

สิ่งที่ดีจะเกิดขึ้นกับตนเอง และเชื่อว่าไม่ว่า

อะไรที่ร้ายแรงในชีวิตเกิดขึ้นก็ตามในที่สุดแล้ว

ก็จะคลี่คลายไปในที่สุดเสมอ

โลกสำหรับคนเหล่านี้จะงดงามและสดสวย

ซึ่งตรงข้ามกับกลุ่มคนโชคไม่ดีซึ่งคาดหวังว่า

ไม่ว่าทำอะไรก็จะล้มเหลว

โลกของกลุ่มคนนี้มืดหม่นและมืดดำ


Dr.Wiseman ให้คนสองกลุ่มเล่นเกม Puzzle

ซึ่งไม่มีทางได้คำตอบเลย เมื่อเล่นไปสักพักร้อยละ 60

ของกลุ่มคนโชคไม่ดีบอกว่าเกมนี้ไม่มีคำตอบ

ในขณะที่มีร้อยละ 30 ของกลุ่มคนโชคดีที่บอกอย่างเดียวกัน

โดยสรุปก็คือกลุ่มคนไม่มีโชคยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม


ประการที่สี่ กลุ่มคนโชคดีมีความสามารถพิเศษ

ในการเปลี่ยนโชคร้ายให้เป็นประโยชน์

Dr.Wiseman เชื่อว่าปัจจัยตัวนี้มีบทบาทสำคัญที่สุดใน 4 ตัว

ในการมีโชคจนทำให้สามารถรอดชีวิตจากภัยอันตรายมาได้


ความเห็นของ Dr.Wiseman ตรงกับความเชื่อของ

Dr.Al Siebert ผู้เชี่ยวชาญคนสำคัญของอเมริกา

ในเรื่องจิตวิทยาของการเอาชีวิตรอด

ซึ่งศึกษาบุคลิกภาพของการเป็นผู้รอดชีวิต (Survivor Personality)

และพบว่าทักษะสำคัญยิ่งในการเอาชีวิตรอดคือ

การมีทักษะสร้างโชคที่จะพบสิ่งดีๆ

โดยไม่คาดฝัน (Serendipidity Talent)

กล่าวคือเมื่อประสบภัย พวก "โชคดี" (ผู้สามารถเอาชีวิตรอดได้เป็นเลิศ)

ไม่เพียงแต่ต่อสู้กับภัยได้ดีเท่านั้นยัง

สามารถเปลี่ยนแปลงภัยร้ายเป็นประโยชน์ได้ด้วย


ใครที่ดูภาพยนตร์ชุด Mclver จะเห็นความสามารถ

ในการคิดแก้ไขปัญหาและอุปสรรคอย่างไม่หวั่นไหวด้วย

การนำสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวมาใช้ให้เกิดประโยชน์

บุคลิกภาพเช่นนี้ทำให้สามารถอยู่รอดได้อย่างดี

จนดูเหมือนว่าเป็นคนมีโชคเหนือคนอื่นๆ


Dr.Wiseman เชื่อว่าในเรื่องการมีโชคสิ่งที่อธิบายไม่ได้

เกี่ยวกับความมีโชคมีอยู่แค่ร้อยละ 10 เท่านั้น

อีกร้อยละ 90 มีรากฐานมาจากวิธีการคิดของคน

คนที่เคร่งครัดกับชีวิตจนเกินไปจะมองไม่เห็นสิ่งอื่นๆ

ที่เป็นโอกาสเข้ามาหาตัว และถึงเข้ามาหาตัวเอง

ก็ไม่พร้อมเพราะไม่เคยเตรียมพร้อมไว้ก่อนหน้านี้


ข้อค้นพบทางวิชาการนี้ทำให้เราพอสบายใจขึ้นได้บ้างกระมัง

ว่าใครก็อาจมีโชคได้โดยไม่ต้องรอให้ขึ้นกับปัจจัยอื่นๆ ภายนอก

ความมีโชคทำให้เกิดขึ้นได้ในขอบเขตหนึ่ง

ด้วยการปรับเปลี่ยนวิธีการมองโลกและบุคลิกภาพ


ทุกสิ่งในโลกที่เกิดขึ้นล้วนมีเหตุผลอธิบายมันได้ทั้งสิ้น

แม้แต่ความไร้เหตุผลก็ตาม


video

Feb 25, 2010

ได้ความรู้-มันดี

"แจ๋วริมจอ"



เจ้าของธุรกิจที่ต้องคิดหากลยุทธ์ทาง การตลาด

บริหารให้กิจการของตนเองอยู่รอด
ต้องเปิดไปชม "SME ตีแตก"
รายการน้องใหม่ของเวิร์คพอยท์
ที่จับมือกับธนาคารกสิกรไทย

มีคุณปัญญาเป็นพิธีกร
ออกอากาศทุกคืนวันศุกร์ ห้าทุ่ม ทางช่อง 5
ครั้งแรกที่ได้ยินชื่อรายการ
ก็คิดว่าคงเป็นรายการเกี่ยวกับธุรกิจ
ซึ่งน่าจะเหมาะกับกลุ่มคนดูที่ทำธุรกิจเท่านั้น
แต่ปรากฏว่าพอได้ชมแล้ว ไม่ใช่อย่างที่คิดเลย
เหมาะกับคนดูทุกเพศทุกวัย
เนื้อหารายการไม่เครียดอย่างที่คิด
ที่สำคัญเข้ากับสภาวะเศรษฐกิจในปัจจุบัน
อย่างตอนที่นำเจ้าของธุรกิจ
บริษัทหา คู่รัก มาร่วมรายการ
เพื่อจะขยายสาขา เจ้า ของซึ่งอายุเพียง 28 ปี
แต่ความคิดความอ่านเกินตัวจริงๆ!!
เขาสามารถบริหารงานด้วยแนวคิดที่ไม่ ธรรมดา
มีลูกค้าใช้บริการมากมาย
สนนราคาค่าใช้บริการก็มีหลายราคา
แบบเป็นแพ็กเกจก็มี
ผู้ชมที่ได้ฟังแผนการตลาดของเขาแล้วอดทึ่งไม่ได้
กับไอเดียบวกความมุมานะ
ที่ไม่น่าเชื่อว่าคนหนุ่มวัยนี้จะคิดได้??
แม้จะโดนคณะกรรมการ 3 ท่าน
รัวคำถามไม่ยั้ง
แต่เขาก็สามารถโต้ตอบได้อย่างฉลาด
ดูแล้วสนุก มันสุดๆ
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าแผนกลยุทธ์ทางการตลาด
ของเขาจะไม่สามารถผ่านคณะกรรมการไปได้
แต่เชื่อว่าใครหลายคนที่ได้ชมรายการในวันนั้น
ต้องได้ข้อคิดและไอเดียทางธุรกิจไปเต็มๆแน่นอน
รายการ "SME ตีแตก" ให้อะไรกับคนดูมากมาย
เจ้าของธุรกิจที่มาร่วมรายการก็ได้
เผยแพร่ธุรกิจของตัวเองให้คนรู้จัก
อีกทั้งกลยุทธ์ในการบริหารจัดการที่นำมาเสนอ
ก็จะได้ผู้เชี่ยวชาญทางธุรกิจมาให้คำแนะนำถึง
แนวทางในการดำเนินธุรกิจให้เติบโตอย่างยั่งยืน
ส่วนผู้ชมรายการก็จะได้ศึกษาธุรกิจหลาก
หลายรูปแบบจากรายการบันเทิง
สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในอนาคต
นั่นหมายถึงการสนับสนุนให้ธุรกิจ SME
ในประเทศไทยได้ขยายตัวเพิ่มขึ้นอย่างมีคุณภาพ
นอกจากจะได้รับความสนุกแล้ว
ยังได้สาระอย่างเต็มเปี่ยม!!



















Feb 23, 2010

อาทิตย์เที่ยงวัน: มายาจิต = วิทยาศาสตร์ ของ วิน เอี่ยมอ่อง

เชตวัน เตือประโคน

รายการโทรทัศน์วันนั้นตรึงผมให้ติดอยู่กับที่
ไม่ใช่ด้วยรูปแบบของรายการที่น่าสนใจ
หรือด้วยผู้ดำเนินรายการเป็นบุคคลที่ผมคลั่งไคล้ใหลหลง
หากแต่บุคคลที่ทางรายการเชิญมานั่นต่างหาก
ที่คล้ายจะสะกดจิตผมให้นิ่งงันเลยทีเดียว
หนุ่มไทยที่พูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด
(เนื่องจากไปโตที่อเมริกาตั้งแต่ 4 ขวบ) คนนั้น
เรียกตัวเองว่า "นักมายาจิต"ไม่ใช่ "มายากล"
ไม่ใช่ "การสะกดจิต" แต่ความสามารถของเขานั้น
เป็นวิทยาศาสตร์ ที่เจ้าตัวบอกว่า เป็นเหตุเป็นผล
สามารถพิสูจน์ได้ โดยศาสตร์นี้
เขาเริ่มสนใจศึกษาด้วยตัวเองมาตั้งแต่วัยรุ่น
ก่อนจะพัฒนาขยับขยายเรื่อยมา
กระทั่งตัดสินใจเลือกเรียนระดับปริญญาโทในที่สุด
"วิน (วิชยุทธ) เอี่ยมอ่อง" คือ นักมายาจิต
ที่ตรึงผมให้นั่งอยู่หน้าจอโทรทัศน์อย่างจดจ่อชายหนุ่มบอกว่า
จิตวิทยาเป็นงานอดิเรกที่สนใจมาตลอด
จึงชอบดูพฤติกรรมมนุษย์
ว่าทำไมเขาถึงทำอย่างโน้นอย่างนี้
เพราะถ้ารู้ความคิดมนุษย์ ก็เริ่มจะควบคุมเขาได้
ไม่ใช่ด้วยพลังจิต แต่ด้วยวิทยาศาสตร์ด้านจิตวิทยา
ตอนหนึ่งที่เขาทดสอบกับผู้ชมในรายการ...
วินเชิญผู้เข้าชมรายการคนหนึ่งขึ้นมา
จากนั้นก็ให้ยืนนิ่งๆ โดยเขาจะใช้มายาจิต
ทำให้คนคนนั้นล้มลงไม่น่าเชื่อ!!!
วินทำได้และไม่ใช่กับแค่ผู้เข้าชมรายการเพียงคนเดียวเท่านั้น
คราวนี้เขาลองให้คนทั้งห้องส่งลุกขึ้นยืน
โดยเขาจะใช้มายาจิต ทำให้คนเหล่านี้ล้มลงเช่นกัน
ซึ่งการแสดงของเขาในวันนั้น
คนในห้องส่งกว่า 80% ต่างล้มลงนั่งอย่างที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
พิธีกรสอบถามความรู้สึกของผู้รับการทดสอบ
แต่ละคนต่างบอกว่า เหมือนมีพลังบางอย่าง
ดึงให้พวกเขาทิ้งตัวลงนั่งแต่วินกลับบอกว่า
"นี่ไม่ใช่การสะกดจิต""มันเป็นวิทยาศาสตร์ คือ
ผมบอกให้ทุกคนลุกขึ้นยืน และบอกว่า
ข้างหลังมีเก้าอี้ มีเบาะนุ่มๆ รอรับอยู่ คุณจะล้มลง
จากนั้นผมก็โน้มน้าวพวกเขาด้วยคำพูดของผม
สำหรับคนที่เปิดใจก็จะคล้อยตาม
สมองที่ตีความว่าล้มลง ว่ามีเบาะนุ่มๆ รองรับอยู่นั่นแหละ
ที่เป็นสิ่งที่ทำให้คุณล้มลง
คุณทำตัวเอง ผมเพียงเป็นผู้ช่วยเท่านั้น"
วินอธิบาย และว่า สำหรับคนที่ไม่ล้ม (บางส่วน)
ก็เพราะไม่ยอมเปิดใจ ยังแข็งขืน
สมองเลยไม่ตีความตามนั้นหรืออย่างรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของมนุษย์
ชายหนุ่มจากอุบลราชธานี
ที่ไปเติบโตต่างประเทศผู้นี้ก็สามารถอ่านออก...เช่น
คำพูดของคน เขาสามารถแยกแยะได้ว่า "จริง" หรือ "ไม่จริง"
ฟังแล้วน่ากลัวระคนน่าค้นหาเหลือเกิน
สำหรับชายหนุ่มผู้นี้อีกครั้งที่เขาทดสอบ
การแสดงที่เป็นวิทยาศาสตร์ของเขา...ในห้องปิด
มีผู้เข้ารับการทดสอบประมาณ 5-6 รายนั่งอยู่
ชายหนุ่มอธิบายให้ผู้เข้ารับการทดสอบแต่ละคนฟังถึงกติกา
โดยเขาให้ทุกคนเดินออกไปข้างนอก
แล้วถ่ายเอกสารลายมือของตัวเอง
นำกลับเข้ามาอย่าให้เขาเห็น
จากนั้นก็ยื่นให้เขาโดยคว่ำหน้ากระดาษไว้...
วินหายไปจากห้องพร้อมลายมือของแต่ละคน
ราวชั่วโมงครึ่ง เขากลับมา
และยื่นลายมือกลับคืนให้แต่ละคนอย่างถูกตัว (น่าทึ่งขั้นที่หนึ่ง)
เท่านั้นยังไม่พอ พร้อมกับแผ่นกระดาษลายมือที่เขายื่นคืนเจ้าของนั้น
ยังมีคำทำนายต่างๆ ดังเช่นที่หมอดูเขาทำนายกันแถมให้ด้วย
ทุกคนอ่านคำทำนายนั้นแล้วบอกว่า
วินเป็นหมอดูที่แม่นมาก
คำทำนายที่เขาให้มานั้นตรงกับตัวเองเหลือเกิน (น่าทึ่งขั้นที่สอง)
เมื่อผู้เข้ารับการทดสอบชื่นชมวิน (ต่อหน้ากล้อง)
เป็นที่เรียบร้อย คราวนี้วินให้แต่ละคนแลกเปลี่ยน
คำทำนายของกันและกันอ่านปรากฏว่า...
คำทำนายของทุกคนเหมือนกันหมดเลย!
(น่าทึ่งขั้นที่สาม ออกจะงงๆ เล็กน้อย)
วินออกมาอธิบายว่า คำทำนายของแต่ละคนก็เหมือนกันนั่นแหละ
ทำนายไว้หลายๆ เรื่องที่เหมือนกัน
แต่สมองมนุษย์ ก็เลือกแต่จะจดจำสิ่งที่ตรงกับตัวเองมากที่สุด
และเชื่อว่ามันเป็นคำทำนายของตัวเอง
โดยโยนอีกหลายๆ คำทำนายที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองนั้นทิ้งไป
ไม่จดจำ (น่าทึ่งเป็นที่สุด -
เรื่องนี้ทำไมคนชอบดูหมอหลายๆ คนถึงคิดไม่ถึง)
นี่คือเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการดูหมอที่เป็นวิทยาศาสตร์ของชายชื่อ วิน
ที่สุดแล้ว คล้ายวินจะบอกเราว่า สิ่งต่างๆ ที่ดูเหลือเชื่อนั้น
ล้วนเกิดจากการตีความของสมองนั่นเอง
อยู่ที่ว่า เราจะทำความรู้จักกับมัน
และนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์กับตัวได้มากที่สุดแค่ไหน เท่านั้นเอง
หน้า 20 นสพ มติชน 6 กค 51