T2

Odorless durian raises a stink

2012-01-30T12:41:00.001-08:00

Thomas Fuller

The International Herald Tribune

Friday, March 30, 2007

http://www.iht.com/articles/2007/03/30/news/durian.php

TUNG PHAEN, Thailand: You can take the sugar out of soft drinksand
the fat from junk food.
But eliminate the pungent odor from the world's smelliest fruit
and brace for a major international controversy. After three decades of
research, a Thai government scientist working at an orchard here near the
Cambodian border says he has managed to take the stink out of durian. The
spiky Southeast Asian fruit, variously described by its detractors as smelling
like garbage, moldy cheese or rotting fish, is banned from many hotels,
airlines and the Singapore subway.
But durian lovers, and there are many in Asia, are convinced that, like fine
French cheeses, the worse the smell, the better the taste. Songpol Somsri,
one of the world's leading experts on the fruit, crossed more than 90
varieties, many of them found only in the wild, and came up with what he
calls Chantaburi No. 1, after his home province and the location of the
research center. The specially bred durian smells as inoffensive as a banana,
Songpol says. It will please Thai consumers, he believes, and might also help
broaden the acceptability of the durian, unlocking the door to American and
European customers who, like an increasing number of Thais, would reject a
fruit that smells like last season's unwashed gym socks.
"Most Thais don't like too strong a smell, except some old people," Songpol
said in an interview at his office cluttered with reports on durian DNA
structure (he has not yet pinpointed the malodorous gene). Durian lovers are
horrified by the prospect of a no-smell durian. They complain that the fruit,
which is green or sometimes yellowish and shaped like a rugby ball, is being
homogenized just like the insipid tomatoes bred to look pretty behind
cellophane on supermarket shelves. "Oh, no, this is the beginning of the
end," said Bob Halliday, a Bangkok-based food writer, when told about the
odorless durian.
The fruit has not yet been officially unveiled by
Thailand's Ministry of Agriculture but will obtain final
approval in the coming weeks, officials say. "Making
a non-smelly durian is like a thornless rose," Halliday
said. "It's really cutting out the soul." The no-smell
durian is even more mystifying to those who live in
Malaysia, Singapore or Indonesia, where durians are
prized for their odor and priced accordingly.
"The smell must come out from the durian," said Chang Peik Seng,
owner of the Bao Sheng durian farm on
the Malaysian island of Penang, as he emphasized the "must."
"You cannot hide the smell." It took several minutes to explain the
concept to Chang, who ultimately concluded that an odorless durian
would flop in his country.

"If the durian doesn't have a strong smell the customer only pays one-third
the price," he said. (Songpol says he has developed a separate durian that
might please Malaysians and Indonesians: Chantaburi No. 3 is pungent, but
the fruit only begins to smell three days after being picked, allowing for
odorless transport.) There is probably no other fruit that elicits such passion
and revulsion. The litany of legends and myths surrounding what Malaysians
call the "king of fruits" is long and colorful.

Durians are said to be an aphrodisiac: When the durians fall, the sarongs fly
up, goes a Malay saying. But woe to those who overindulge. Rarely does
durian season - which in central Thailand begins in April and continues till
June - pass without newspapers somewhere in Southeast Asia reporting a
durian death. The fruit, which is rich in carbohydrates, protein, fat and
sulfurous compounds (thus the smell), is said here to be "heaty," and can
therefore be deadly for those with high blood pressure, according to Wilailak
Srisura, a nutritionist at Thailand's Department of Health.
Tradition also dictates that mixing alcohol with durian should be avoided at all
costs. "Durian makes you hot and alcohol makes you hot, so it's double heat,"
said Somchai Tadchang, the owner of a durian orchard on Kret, an island on
the Chao Phraya river north of Bangkok, where special Gan Yao (long stem)
durians sell for upwards of $40 a fruit, the equivalent of several days' wages
for a laborer here. Songpol says he has not found a scientific reason why
durian and alcohol are incompatible, but would not dare consume both at the
same time. He claims to have recently cut back on his personal durian
consumption for health reasons ("Fat!" his secretary exclaims), but his work
requires him to taste 1,000 durians each season at the research orchard here.
Born and reared in a durian orchard, Songpol started studying the fruit in 1977
as a graduate student in horticulture.

Worried that some durian varieties were disappearing as cultivation was
becoming increasingly commercialized, Songpol collected dozens of
varieties from around Thailand and planted them at the Chantaburi
Horticultural Research Center, which now serves as sort of a Thai durian seed
bank. The center is a horticultural Eden with flower beds and streams
rimming the rows of experimental durian trees that are shadowed by nearby
low-lying, jungle-covered mountains. Songpol experimented with hundreds
of different combinations before discovering Chantaburi No. 1, a cross
between the Montong and Chanee varieties, the most common found in
Thailand today.

It's difficult to believe that any durian would be completely without odor,
especially after being cracked open. This year's harvest is not yet ripe, but
those who have smelled and tasted last year's say the fruit had a very faint
odor. Saowanee Srisuma, the caretaker of the durian orchard here, says it is
the least-smelling durian she has encountered in her 10 years of work on the
farm. Suchart Vichitrananda, the director of Horticulture Research Institute
where Songpol works, says Chantaburi No. 1 does not smell but he hesitates
when describing the taste. "I can't say it's better than the original durian, but
it'll do." Songpol's plan is to replace the Chanee, which farmers have a
difficult time selling because of its stronger smell, and plant one million
seedlings of the no-smell durian over the next five years, covering about
6,400 hectares, or 15,810 acres, an area slightly larger than Manhattan.
Exporters are enthusiastic.

"It's a very good idea," said Kiattisak
Tangchareonsutthichai, owner of Thai Hong, a company that exports
about 2.5 million kilograms, or 2,755 tons, of durian a year to China.
"It's an opportunity for us to export more to new markets that don't like
the strong smell."

But the fear of many durian lovers is that the odorless variety is just another
step toward the erosion of durian culture. Durians are a social fruit,
traditionally sold on the roadside and eaten by groups of friends sitting on
cheap plastic stools, the ubiquitous furniture of Southeast Asian outdoor food
stalls. Each fruit is analyzed in the same way that wine is sniffed and
discussed at a Parisian dinner party. Also like wine, durian culture dictates
that if the customer tastes it and does not like it, he can send it back. As the
region modernizes, durian culture, too, is changing.

Durians are increasingly sold cut up under plastic wrap in supermarkets. In
Thailand, which has aggressively commercialized the fruit, farmers specialize
in Montong, a sweet, almost saccharine, and easy-to-eat variety. Thai farmers
use chemicals to coax durian trees to bear fruit in the off-season, so Montong
are available year-round and are sold around the world. Thailand last year
sold about 50 million durians abroad, worth about 3.2 billion baht, or $90
million. Durian traditions are perhaps strongest in Malaysia, Singapore and
Indonesia. Malay durians, many of them known only as "kampung," or
country village varieties, are typically more wild, unpredictable, sometimes
bitter and almost always pungent. "To anyone who doesn't like durian, it
smells like a bunch of dead cats," said Halliday, the food writer. "But as you
get to appreciate durian, the smell is not offensive at all. It's attractive. It
makes you drool like a mastiff." Thailand's Montong, by contrast, has a largely
uniform, bubble gum- like flavor.
The growing rift between Thailand and its southern neighbors is probably
best summed up by the way the fruit is harvested: In Thailand's more
efficient, standardized and productive system, durians are cut from trees and
sometimes frozen for export. Malaysian and Indonesian farmers wait until the
durians fall, often setting up nets to catch the fruit to avoid its cracking on
impact.

The nets also ensure that the durians, which grow on tall trees, do not fall on
someone's head, a painful prospect given the fruit's extremely sharp spikes.
Songpol says he is also trying to breed a thornless durian by crossin
varieties from the southern Philippines. "I hope in the next two to
three years we will get a flower," Songpol said.
For lovers of durian - which gets its name from "duri,"
the Malay word for thorn - this is too much to bear.
"You might as well be eating watermelon," Halliday said.

Pornnapa Wongakanit contributed reporting from Bangkok.

Chote Chitr

2012-01-30T12:32:00.000-08:00

You know how your mind conjures up - CHOTE CHITR
inflated images of people when you’re really
excited about meeting them? I used to get that way about chefs. I remember going to Bouley for the first time, walking down that intrepid alley and into the bustling kitchen with great hopes of working alongside a true genius. It was an amazing place, 25 headstrong cooks, extremely serious and insanely dedicated. Every day I'd ask if I was hired and for the opportunity to speak with Bouley. "Just come back tomorrow" I was told. I did so for three weeks and one day I just started getting a check. ‘Til this day, my only interaction with Bouley was "Kim, two crab to the pass".

Charlie the sous corrected him, "chef, it's Tim"; "yeah right, Kim let's go".
About 10 months ago I read a chapter about Bangkok in a Jeffrey Stiengarten book. He was shown around Thailand by Bob Halliday, the food critic for the Bangkok Post. I started to get those images of Bob taking me to little hidden food stalls and underground markets.
So, I e-mailed him. Everyday I checked, for five months, but no answer. I'd long since given up hope, when in Vietnam I was on a phone interview with some restaurateurs back in NYC and Bob's name came up.

I got a new address and this one worked. I came back to Bangkok, in part, to hook up with Bob.

I woke up on the early side and ran down the street of Phra Athit to the pay phone. It was already getting hot and the booth was sweltering. "Hi Bob, it's Tim." "Oh yes, so you’re from NYC. I was there a year ago." Trying to name drop, I ask "did you eat at Vong or 66?" "No I didn't. I've found Thai food outside of Thailand lacks its true flavors". “Well, I think we'd all agree on that, but you can't think of it as Thai food, it's an interpretation and sometimes it's better." "Better? How could it be better than an authentic dish that has been passed down through many generations?"

"Better technique, better fish and meat and in the right hands a deeper understanding of evoking flavors". Now, this conversation happened awhile ago, so it's been through the wash a few times

-- Bob, I'm trying to get your part right. Bob sighs, better technique, deeper understanding, these are words of war. He explains to me that Thai food is about balance: the harmony of harsh and pungent ingredients with a myriad of spices. The "Rot Chart", meaning the proper or appropriate taste, comes from a great understanding of these ingredients and the methods used to bring them to life. It's a high wire act; the bitter, sour, hot, salty and sweet are all interwoven into an exquisitely complex cuisine. I can't lose that quickly, so I change up my approach: "every cuisine is fusion it's all evolved from the melding of new ingredients and influences from other countries".

Bob counters with "that's cultural evolution not some chef's arbitrary decision. I've lived here for 35 years and have developed a palate for the way dishes and ingredients should taste, I don't enjoy them any other way". We pick a time and place to meet and agree to disagree.

Bob is an amazing man, as gentle and sweet as the evening breeze and as knowledgeable and astute as anyone I've ever met. It's such a pleasure to be in his company. He was born and raised in NY and reminds me of a guy you'd find on a park bench on the Upper West Side -- well read, a bit upper class, hyper-intelligent, but with the spirit of someone down in the Village.

BOB AND HIS COOKBOOKS
He's retired from being the food critic and now writes reviews of classical music and movies; his CD and DVD collection is immense: from classical to esoteric, experimental stuff like John Cage, a guy who once recorded a piano piece of him sitting at the piano but not playing it. This is a good example of why food can't be art. If it was, you could have a chef's table where nobody got to eat. Surfing through his DVD collection, I find a rare copy of 19 plays by Samuel Becket performed by cinema directors and famous actors. We watch a few plays and it sails over my head like Concord jet. I grew up in this sort of environment, my mother a classical violinist
and my Dad scientist/psychologist, culture and brains were all around the house, I just preferred to play outside.

Our first meal was at Chote Chitr, a little restaurant on the edge of Ko Ratanakosin. Its little streets, canals and food shops are so charming, you forget you’re in noisy Bangkok. Like all the places you go with Bob, he's greeted like an old friend. Fluent in Thai, he orders about seven dishes; a few highlights were Shrimp Mee Krob, sweet, sour and spicy goodness, a grilled eggplant salad with lemongrass, lime and mint, its smoky tones harmonizing with the lively flavors of red shallots and dried shrimp. And, a salad of banana flower and shrimp, where the dense texture of the banana leaves made the shrimp even more voluptuous, both delicately tossed with rich chili paste, fermented shrimp, lime and palm sugar. Bob runs next door to the Mango Sticky Rice and Sweet Shop that is supposedly the best in the city and brings back dessert. It's just the beginning of Mango season and the luscious sweet flesh is wonderful on its own, but when you take a bite with the chewy sticky rice scented with pandanus and the sweetened fresh coconut cream, you just about wet yourself. I dry off while Bob tells me that a great source for recipes is funeral books. This is a way the cuisine gets passed down through generations and, though rarely are their measurements, there are often times explicit directions. We are joined by Mrs. Krachoichuli Kimangsawat, the chef and owner, who brings her own family’s books -- such a warm and gracious lady. I'm so overwhelmed by the moment that I blurt out "hey, can I work here?" She looks over to her two employees, as if to say she's got it covered, and Bob explains in Thai what I meant. She smiles and says okay. I start the next day.

The walk from Phra Athit is not too far, just through Sanam Luang park, past the Grand Palace and down a couple side streets and I'm there. Mrs. Kimangsawat (Tiem) has two helpers, Ele the sous chef and a steward/busser. Together, they are a formidable crew that moves like the wind when it gets busy. Mario may have done all the cooking at Po, but he didn’t wait tables, mix drinks and serve as the cashier too. It's a railroad layout: an open air dining room in the front, a small narrow hallway in the middle that houses the garde manger, dishwashing and waiter stations, all the refrigeration and a restroom. In the back is a small room with a few fans hung from the partially open ceiling where the fans point up. There are two burners set against the wall and mise en place wrapped around its perimeter, set on crates, old tables and a cupboard. This is Tiem’s sanctuary -- all 15 square feet of it. I try to get busy by washing a few things in the sink and I'm politely asked to stop. I try to infiltrate the peeling of the lemongrass, but that task only lasts a few seconds. As I'm learning, most of these restaurants do a minimal amount of prep prior to service. The curry pastes, nam priks, chili pastes and basically all the cool stuff is made by Tiem at her house. Here's a lady who begins her day at 6:00 AM by going to several markets, then she drives with her two fox terriers to the restaurant, which is open from 11:00 AM to10:00 PM, and she finishes around 11:00 PM and then drives home. That's a long day for anybody and she does it six days a week. On the seventh day, she prepares food for the monks at her temple.

YUMMY MANGOS / SANAM LUANG PARK /SANAM PARK WITH THE GRAND PALACE

The walk from Phra Athit is not too far, just through Sanam Luang park, past the Grand Palace and down a couple side streets and I'm there.
Mrs. Kimangsawat (Tiem) has two helpers,
Ele the sous chef and a steward/busser. Together, they are a formidable crew that moves like the wind when it gets busy. Mario may have done all the cooking at Po, but he didn’t wait tables, mix drinks and serve as the cashier too. It's a railroad layout: an open air dining room in the front, a small narrow hallway in the middle that houses the garde manger, dishwashing and waiter stations, all the refrigeration and a restroom. In the back is a small room with a few fans hung from the partially open ceiling where the fans point up.

MRS. KIMANGSAWAT (RIGHT)

เบื้องหลังความสำเร็จ - ตัน ภาสกรนที

2012-01-30T12:21:00.000-08:00

สาเหตุการหมดความมั่นใจในตัวเอง

2012-01-29T13:19:00.000-08:00

การเติมความมั่นใจให้กับตัวเอง พญ.อัญชุลี ธีระวงศ์ไพศาล
(จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น)
From SamitivejHealth

ทำอะไรสักอย่างด้วยหัวใจ - โหน่ง a Day

2012-01-29T12:46:00.000-08:00

โหน่ง a day จบแล้วไปไหน ~ ม.อ.88

2012-01-29T12:42:00.001-08:00

นิธิพัฒน์ สุขสวย

2012-01-29T12:35:00.001-08:00

Promma lnyasri

2012-01-29T08:09:00.000-08:00

Bann Promma Art Gallery
7 Moo 7 Bann Phochai
Wiang Nue,Wiang Chai
Chiangrai 57210
Thailand Tel: 05376 9190, 08 9563 3325
Early in the summer of 1985 a young man returned to his hometown in Payao to look for work after having completed his studies in art.
He had spent five tough years learning sculpture under a number of very demanding teachers in the Department of Fine Arts at the Northern Campus.
His experiences as a student had given him confidence and led him to believe that he would be able to make a living as a potter.
But career opportunities for artists at the time, especially in the rural North,
wore severely limited. Promma got married and worked as a rice farmer in Chiang Rai for two years. Later he sold farm goods and other assorted items.
For eight years Promma struggled to support himself and his family. His dream of becoming an artist might have gone completely unrealized if he had not befriended a teacher named Boonyarat Na Vichai, who suggested that he start painting. Promma displayer his work at The Gallery, a combination restaurant and art exhibition space in downtown Chiang Mai.

It had not been long before his paintings first appeared at The Gallery that Promma had bought a set of paints and other art supplies. An acquaintance had asked him to paint a picture of lotus flowers as a gift for a wedding couple. At a friend's suggestion, Promma painted a second picture of lotus flowers and put it on display at The Gallery. At the time he had no idea that someone would buy the picture just three days later.

These two pictures changed the direction of Promma's life. Promma lnyasri had begun a new life as a painter in the traditional Thai style.
At first Promma was unsure of his drawing and painting abilities, but the solid foundation he had been given as an art student eventually convinced him that he could succeed as a traditional Thai-style painter. In 1993-4, he exhibited his works with the Lan Din Group in Bangkok, Public response to his paintings was overwhelmingly positive, and people snapped up many of his pictures.
Admiration for his work among a large number of exhibition-goers gave Promma growing confidence. He began a search for new ideas and drew inspiration from the things around him. He turned his attention to religious places, using them in his paintings as symbols of Buddhist worship.

Train of Thought
From birth to death, the lives of people in northern Thailand are intimately tied to customs and traditions rooted in the Buddhist religion. As a native of the North, Promma's own life has been shaped by these Buddhist beliefs and practices. In the Buddhist temples of northern Thailand Promma recognized a distinctive kind of beauty. He was particularly moved by the temple architecture of the Tai Yai of Mao Hong Sorn province, which he began to incorporate as a visual element in his art. He combined this with motifs taken from his study of temples in the Sipsong Panna region of southern China and the old Chiang Tung Kingdom that straddled the border between modern-day Thailand and Burma.
Inspiration for the painting "The Lanna Metal Prasart" came from Buddhist history. According to legend a woman named Visakha had a multi-tiered metal prasart constructed as a symbol of her faith. The structure, build of gold, gold bronze, silver and brass, was topped with majestic golden spires.

From this story, Promma began work on a series of painting of metal prasarts. Begun in 1996, these elaborate architectural studies have a startling, dreamlike quality.
After completing the Metal Prasart series, Promma altered his manner of presenting shaped, direction, and volume in a series of works entitled "The Path of Great Faith" The first painting in this painting in this series took second prize in the category of traditional Thai painting at the 24th Annual Bualuang Art Exhibition in 2000.

The painting was inspired by the artist's deep appreciation for the architectural grace of Wat Prathat Lampang Luang. Built on a hill, the temple commands a breathtaking view of the surrounding countryside, and because of the time, labor and money it took to construct it, the temple is a vivid expression of the power of faith.

Wat Prathat Lampang Luang is one of the most outstanding examples of northern Thai Buddhist architecture. With its beautiful ornamentation and its long history of religious scholarship, the temple has occupied a central place in the hearts of northern Thais for generations.

Later Promma turned his attention to the Buddha's footprint, a religious motif that defines his next three series of painting; "Lanna Buddha's Footprints", "The Power of Faith", and most recently "The Great Spirit of Lanna". Promma expresses pleasure in having found new themes and emotions to explore in his art.

Artistic Uniqueness
Because of his success as a painter over the past six years, it may be that Promma has lost his interest in a career as a sculptor. At major exhibitions around the country, his paintings regularly take top prizes and win him more admirers among art lovers and collectors both at home and abroad.

As a result of this success, Promma may have lost his feeling for the esthetic considerations of sculpture, which are linked to volume and mass.
But in fact, these are the very considerations that he addresses in his painting. In the series "Metal Prasart", for instance, Promma succeeds in conveying the volume of the prasart, not only in line and color, but with the understanding of a sculptor. The rendering of these religious structures in all their intricate detail reflects a concern for volume and mass that more often characterizes a sculptor than a painter.

In reality, there are no metal prasarts in northern Thailand. The structures featured in Promma's work spring wholly from the artist's imagination and are shaped by his esthetic sensibilities. Promma is able to add an almost infinite number of spires to his prasarts, increasing their volume and mass, while maintaining the painting's overall unity of design.
Promma also has a special technique for preparing his canvases. To boiled sa paper, he adds talc and glue in suitable proportions and applies the mixture to the canvas. Then with a comb or a coarse brush he raises a rough texture on the surface of the cloth that he has stretched over the frame.

All of the elements that comprise Promma's work are products of his imagination. Once he has settled on his subject matter, he makes a preliminary sketch on one of his prepared canvases. Using the sap from a fig tree, he sketches in the design. Then while the canvas is still damp, he applies gold leaf to the surface. Promma also uses silver foil in his compositions, a characteristic which is unique to his paintings.
Promma's work is not distinguished by his extravagant use of color. Instead, he uses brushes and paint to define the forms that constitute the primary visual elements of the work. The brilliant gold and silver which he favors are intended to function as symbols of sanctity and reverence and infuse the canvas with a sense of majesty. Promma' brushwork, which tends to be short and staccato, resembles points of light. Overall, his canvases often have a heavenly glow. They offer glimpses of a world beyond the mortal realm.

In his paintings "The Path of Great Faith#1 "Lanna Buddha's Footprint", and "The Power of Faith" Promma uses the interplay of light and shadow to create a multi-dimensional eftect. These works convey a powerful sense of depth and space. They hint at the infinite world of the imagination and dreams. The heavenly forms that feature in Promma's paintings are visual representations of the power of eternal faith.

It is Promma's blending of traditional Thai painting with elements of surrealism that sets him apart from other Thai painter and accounts for the uniqueness of his work. The evolution of forms that can be seen in his latest works shows an even deeper appreciation for the esthetic qualities of sculpture. These are the qualities that shine through in Promma's paintings.

Promma has chosen to work alone, not attaching himself to any particular group of artists. He prefers not to surround himself with other painters'works and recognizes no direct influences. As a result, his paintings are fresh and distinctive. They are the fruit of a unique imagination and the expression of a committed, confident artist.
At age 40, Promma has only been able to devote himself fully to art for the past ten years. As a young man just out of art school, he struggled to support himself and had to put his artistic ambition aside for eight long years. But in thinking back on the tough times behind him, Promma now has this to say:

"I'm grateful for the time 1 spent working as a rice farmer and a merchant. These experiences taught me about hardship and made me a tougher more determined man. 1 had to keep my creative energies bottled up inside of me, but today these energies provide the fuel for an endless imagination. Without the hard times, 1 wouldn't be the man 1 am today, and 1 certainly wouldn't feel the, same exhilaration and pride in my life as an artist'.

Sriwanna Saokong
August 2002
Promma lnyasri's works :
1.http://www.rama9art.org/artisan/2002/october/realm/index.html
2.Lannpun.com
3.http://www.tourismchiangrai.com/cr/49Artists_Lanna/Promma.html

Mr. Z- สมเกียรติ อริยะชัยพาณิชย์

2012-01-28T11:50:00.000-08:00

Zomkiat Ariyachaipanich - So cute

เป็นอยู่คือ - มาโนช พุฒตาล

2012-01-25T12:45:00.000-08:00

ดุสิต นนทะนาคร คนดีไม่มีวันตาย

2012-01-12T20:24:00.000-08:00

กำหนดการพิธีพระราชทานเพลิงศพ คุณดุสิต นนทะนาคร
อดีตประธานกรรมการหอการค้าไทยและสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
ในวันอาทิตย์ที่ 5 กุมภาพันธ์ 2555 เวลา 17.30 น. ณ วัดธาตุทอง
โดยได้รับพระมหากรุณาธิคุณ จากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จเป็นองค์ประธาน
ทั้งนี้ เนื่องจากวัดธาตูทอง เป็นสถานที่ที่มีการจาราจรคับคั่ง
ทางหอการค้าไทยใคร่ขอแนะนำให้ใช้บริการรถไฟฟ้า BTS โดยได้จัดทำบัตรโดยสารที่ระลึก
ซึ่งจะจำหน่ายในราคา ใบละ 200 บาท โดยมีมูลค่าการเดินทาง 100 บาท
และสามารถเติมเงินได้ตลอดอายุการใช้งาน 5 ปี รวมค่ามัดจำบัตร 30 บาท
ซึ่งจะได้คืนเมื่อทำการยกเลิกบัตร และส่วนที่เหลืออีก 70 บาท นั้น
จะได้นำสมทบเข้าร่วมก่อตั้งมูลนิธิคุณดุสิต นนทะนาคร
สนใจสั่งซื้อสามารถสอบถามได้ที่ฝ่ายงานธุรการและการจัดประชุม หอการค้าไทย
ภายในวันที่ 15 มกราคม 2555

http://teetwo.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

โครงการ"1ไร่ 1 แสน"

กานต์ ตระกูลฮุน

2012-01-12T19:57:00.000-08:00

คุณกานต์ ตระกูลฮุน
กรรมการผู้จัดการใหญ่ SCG
บริษัทปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน)

ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ
"หนุ่มเมืองจันท์" http://th-th.facebook.com/boycitychanFC
~ฟัง~
http://kengphoto.multiply.com/journal/item/10?&show_interstitial=1&u=%2Fjournal%2Fitem#

กรุงเทพธุรกิจ วันที่ 24 ธันวาคม 2554
กานต์ ตระกูลฮุน แนะบอกต้องเร่งฟื้นความเชื่อมั่น
ภายใน3-6 เดือนเพื่อสร้างความมั่นใจทุนต่างชาติ

สิ่งละอันพันละน้อย ปี 2555

2012-01-09T10:38:00.000-08:00

http://www.varakorn.com/

ในหลวงพระราชทานพรปีใหม่ พุทธศักราช ๒๕๕๕

2011-12-31T21:48:00.001-08:00

วันนี้ (31 ธ.ค.) พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พระราชทานพรปีใหม่แก่ประชาชนชาวไทยผ่านทางโทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจ มีใจความว่า ประชาชนชาวไทยทั้งหลาย บัดนี้ถึงวาระจะขึ้นปีใหม่ ข้าพเจ้าขอส่งความปรารถนาดีมาอวยพรแก่ท่านทุกๆ คน และขอขอบใจท่านเป็นอย่างมากที่ร่วมกันจัดงานฉลองอายุครบ 7 รอบให้อย่างเหมาะสมงดงาม ระหว่างปีที่แล้ว เหตุการณ์ต่างๆ ในบ้านเมืองนับว่าเป็นปรกติดี แต่พอเข้าปลายปีก็เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ เป็นเหตุให้ประชาชนหลายจังหวัด ต้องประสบอันตรายและความเดือดร้อนลำบาก ความเสียหายครั้งนี้ ดูจะร้ายแรงกว่าครั้งไหนๆ ที่ผ่านมา ข้อนี้น่าจะเป็นเครื่องเตือนใจอย่างสำคัญ ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้หลายครั้งแล้วว่า วิถีชีวิตของคนเรานั้น จะต้องมีทุกข์ มีภัย มีอุปสรรค ผ่านเข้ามาเนืองๆ ไม่มีผู้ใดจะอยู่เป็นปรกติสุขอย่างเดียวได้ ทุกคนจึงต้องเตรียมกาย เตรียมใจ และเตรียมการไว้ให้พร้อมเสมอ เพื่อเผชิญและป้องกันแก้ไขความไม่ปรกติเดือดร้อนต่างๆ ด้วยความไม่ประมาท ด้วยเหตุผล ด้วยหลักวิชา และด้วยความสามัคคีธรรม

ในปีใหม่นี้ จึงขอให้ประชาชนชาวไทยได้ตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท โดยมีสติรู้ตัวและปัญญารู้คิดกำกับอยู่ตลอดเวลา ผู้ใดมีภาระหน้าที่อันใด ก็เร่งกระทำให้สำเร็จลุล่วงไปให้ทันการณ์ทันเวลา ผลงานทั้งนั้นจะได้ส่งเสริมให้แต่ละคนประสบแต่ความสุขความเจริญ และทำให้ชาติบ้านเมืองดำรงมั่นคงและก้าวหน้าต่อไปด้วยความผาสุกสวัสดี ขออานุภาพแห่งคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย จงคุ้มครองรักษาท่านทุกคน ให้มีความสุข ไม่มีทุกข์ ไม่มีภัย ตลอดศกหน้านี้โดยทั่วกัน

พร้อมกันนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ยังได้พระราชทาน ส.ค.ส.ปีพุทธศักราช 2555 แก่ประชาชนชาวไทย โดย ส.ค.ส. พระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในปีพุทธศักราช 2555 นี้ เป็นพระบรมฉายาลักษณ์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในฉลองพระองค์สากลสีเทาลายริ้วสีอ่อน ปกด้ายซ้ายทรงประดับเข็มเครื่องหมายมูลนิธิราชประชานุเคราะห์ มูลนิธิที่พระราชทานกำเนิดและทรงดำรงตำแหน่งพระบรมราชูปถัมภก ทรงผูกเนคไทสีแดงมีลวดลายสีทอง เข้าชุดกับผ้าปักพระกระเป๋า ฉลองพระองค์ชั้นในเป็นเชิ้ตขาว ประทับบนพระเก้าอี้ ด้านข้างพระเก้าอี้ที่ประทับทั้งสองข้าง มีโต๊ะกลม โต๊ะด้านขวาวางแจกันแก้วขนาดเล็กปักดอกไม้หลากสี ทรงฉายกับสุนัขทรงเลี้ยง คือคุณทองแดง ที่ทรงเลี้ยงมาตั้งแต่ปี 2541 สวมเสื้อสีทอง หมอบอยู่แทบพระบาท หน้าพระเก้าอี้ด้านซ้าย

ด้านหลังพระเก้าอี้ที่ประทับตกแต่งเป็นสวนไม้ดอกไม้ประดับ ด้านซ้ายมีระแนงไม้สีขาว ประดับอักษรสีชมพู ข้อความภาษาไทยว่า “สวัสดีปีใหม่” และข้อความภาษาอังกฤษว่า “Happy New Year” ด้านขวามีต้นสนประดับตกแต่ง ฉากหลังเป็นผ้าม่านสีเทาอ่อน ด้านซ้ายบน มีตราพระมหาพิชัยมงกุฎประดับ ส่วนด้านขวามีผอบทองประดับ ตรงกลาง ส.ค.ส. ด้านขวา มีข้อความจากบทพระราชนิพนธ์เรื่องพระมหาชนก ซึ่งเป็นคำตอบที่พระมหาชนกทรงตอบนางมณีเมขลาว่า “ถึงจะมองไม่เห็นฝั่ง เราก็ต้องพยายามว่ายอยู่ท่ามกลางมหาสมุทร โภคะทั้งหลาย มิได้สำเร็จด้วยเพียงคิดเท่านั้น” ทรงเตือนสติให้คนไทยทั้งหลายมีความเพียร เช่นเดียวกับพระมหาชนก ที่ทรงอดทนว่ายน้ำในมหาสมุทรด้วยความเพียร จนรอดชีวิต ประโยชน์ทั้งหลายที่เกิดขึ้น ล้วนเกิดจากการกระทำ ไม่ได้เกิดจากแค่เพียงคิด

ส่วนตรงกลาง ส.ค.ส. ด้านซ้าย มีข้อความภาษาไทยพิมพ์ด้วยสีชมพูขอบสีเหลืองว่า ขอจงมีความสุขความเจริญ 2555 และข้อความภาษาอังกฤษพิมพ์ด้วยสีแดงขอบเหลืองว่า Happy New Year 2012 ด้านล่างของ ส.ค.ส มุมล่างขวา มีข้อความ ก.ส. 9 ปรุง 185029 ธ.ค.54 พิมพ์ที่โรงพิมพ์สุวรรณชาด ท.พรหมบุตร, ผู้พิมพ์โฆษณา printed at the Suvarnnachad, D Bramaputra, Publisher และกรอบของ ส.ค.ส. พระราชทานฉบับนี้ เป็นภาพใบหน้าคนเล็กๆ เรียงกัน ด้านซ้ายและด้านขวาเรียงกันด้านละ 3 แถว ส่วนด้านบนและด้านล่างเรียงกันด้านละ 2 แถว ทุกหน้ามีแต่รอยยิ้ม.

the IDOL คุณบุรินทร์ บุญวิสุทธิ์

2011-12-23T16:18:00.000-08:00

the IDOL อ.ธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย

2011-12-23T16:16:00.000-08:00

Maybe it's my fault, or maybe you're just making excuses.

2011-12-23T16:12:00.000-08:00

Michael Jordan & Nike Gear: http://www.Nike.com

Maybe it's my fault.

Maybe I let you to believe it was easy, when it wasn't.

Maybe I made you think my highlights started at the free throw line,
and not at the gym.

Maybe I made you think that every shot I took, was a game winner.

That my game was built on flash, and not fire.

Maybe it's my fault that you didn't see that failure gave you strength.
That my pain, was my motivation.

Maybe I led you to believe that basketball was a God-given gift,
and not something I worked for every single day of my life.

Maybe I destroyed the game.
Or maybe, you're just making excuses.
Become legendary.

SBU MBA : Marketing 2.0

2011-12-23T16:10:00.000-08:00

ที่มา www.sbumba.com
ศูนย์พัฒนาการเรียนรู้ตลอดชีวิต

จะทำอย่างไร? เมื่อหลักการตลาดกำลังถูกท้าทาย
ด้วยปัจจัยแวดล้อมต่างๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
โดยเฉพาะพฤติกรรมของผู้บริโภคและความก้าวหน้าของเทคโนโลยี
เพื่อความอยู่รอดและก้าวทันการแข่งขันทางการตลาด
ค้นหากลยุทธ์ใหม่ใน Marketing 2.0

โดย คุณธันยวัชร์ ไชยตระกูลชัย

SBU MBA : เศรษฐศาสตร์ และพฤติกรรมมนุษย์

2011-12-23T15:55:00.000-08:00

ที่มา : www.sbumba.com
ศูนย์พัฒนาการเรียนรู้ตลอดชีวิต

มนุษย์มีกระบวนการตัดสินใจที่ไม่เป็นเหตุเป็นผลเช่นความเชื่อในอดีต
แต่ขึ้นอยู่กับปัจจัยแวดล้อมและสิ่งเร้าต่างๆ เช่น การจูงใจ หรือทัศนคติ
ความเชื่อส่วนบุคคล เป็นต้น การเรียนรู้หลักเศรษฐศาสตร์และพฤติกรรมมนุษย์
จากกรณีศึกษา งานวิจัยที่น่าสนใจ และอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับศาสตร์ดังกล่าว
เพื่อให้เกิดความรู้ ความเข้าใจ ต่อความเป็นไปต่างๆ ของสังคมปัจจุบัน
จะเป็นแนวทางการปรับตัว การกำหนดแผนธุรกิจ
หรือแม้แต่การกำหนดนโยบายสำคัญระดับประเทศให้มีประสิทธิภาพขึ้น

โดย รศ.ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ

หัทยา วงศ์กระจ่าง ~Life goes on

2011-12-23T15:35:00.001-08:00

เจ้าคุณนรรัตน์ราชมานิต ธมมวิตกโก ภิกขุ (ธมฺมวิตกฺโก ภิกขุ)

2011-12-10T12:05:00.000-08:00

http://www.dharma-gateway.com/monk/monk_biography/lp-nor/lp-nor-hist-08-01.htm

พระคาถาชินบัญชร

พระราชพิธีทรงพระผนวช

2011-12-06T13:09:00.000-08:00

LONG LIVE HIS MAJESTY THE KING

2011-12-05T09:55:00.000-08:00

LONG LIVE HIS MAJESTY THE KING

2011-12-04T12:23:00.001-08:00

เรื่องตัวกูของกู

2011-11-27T16:33:00.000-08:00

http://teetwo.blogspot.com/2009/12/idol.html

ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ

2011-11-25T19:09:00.000-08:00

ปาฐกถา ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ “ความท้าทายในการมุ่งสู่ความเป็นประชาคมอาเซียน”

http://www.thaireform.in.th/index.php?option=com_flexicontent&view=items&id=6336%3A2011-08-30-14-11-00

Pursuit of Success

2011-11-23T14:15:00.000-08:00

ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล

2011-11-21T16:27:00.000-08:00

ปานศักดิ์ รังสิพราหมณกุล (4 กันยายน พ.ศ. 2494 - )
เป็นนักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง เจ้าของผลงานอัลบั้ม ไปทะเล
เมื่อ พ.ศ. 2527 เป็นผลงานที่ได้รับการยอมรับถึงคุณภาพ
และสร้างความแปลกใหม่ให้กับวงการเพลงไทยในขณะนั้น

ปานศักดิ์มีความสามารถในการเล่นกีตาร์ เคยร่วมวงดนตรีชื่อ Soul & Blues
ได้รับรางวัลชนะเลิศการแข่งขันดนตรีชิงถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ครั้งที่ 1 เมื่อ พ.ศ. 2512 ประเภทวงดนตรีนักเรียน
ปีเดียวกับที่วงดิอิมพอสซิเบิ้ลได้รับรางวัลชนะเลิศประเภทวงดนตรีอาชีพ
และได้รับรางวัลชนะเลิศแชมป์กีต้าร์แห่งประเทศไทย
จัดโดยสยามกลการ เมื่อ พ.ศ. 2521 [1]
ได้รับเลือกเป็นตัวแทนประเทศไทย ในการแสดงกีตาร์ Southeast Asian Guitar Festival'78 ร่วมแสดงกีตาร์กับตัวแทนจากประเทศเอเชีย 7 ประเทศ
พ.ศ. 2521 ได้รับรางวัลประกาศเกียรติคุณของชมรมสภาวะแวดล้อมสยาม
"เพลงแม่เจ้าพระยา"
ในการร่วมรณรงค์เพื่อรักษาสภาวะแวดล้อมที่ดีต่อประเทศไทยในปี 2529

ในหลวงเสด็จฯทอดพระเนตร แม่น้ำเจ้าพระยาพระพักตร์ แจ่มใสพสกนิกรปลาบปลื้ม

2011-11-15T10:39:00.001-08:00

ในหลวงเสด็จฯทอดพระเนตร
แม่น้ำเจ้าพระยาพระพักตร์
แจ่มใสพสกนิกรปลาบปลื้ม

ในหลวงเสด็จฯ
ทอดพระเนตรแม่น้ำเจ้าพระยา
พระพักตร์แจ่มใส
พสกนิกรเฝ้ารับเสด็จ
ปลาบปลื้มเปล่งทรงพระเจริญ
สมเด็จพระเทพฯเสด็จเข้าเฝ้า
และทอดพระเนตรน้ำด้วย

เมื่อเวลา 15.58 น.
วันที่ 14 พ.ย.
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
เสด็จพระราชดำเนินจาก
ที่ประทับชั้น 16
อาคารเฉลิมพระเกียรติ
โรงพยาบาลศิริราช
โดยรถเข็นพระที่นั่ง
พระหัตถ์ทรงจูงคุณทองแดง
สุนัขทรงเลี้ยง

ในการนี้ทรงพระกรุณา
โปรดเกล้าฯให้
รศ.นพ.ประดิษฐ์ ปัญจวีนิน
หัวหน้าสำนักงานศูนย์โรคหัวใจ
สมเด็จพระบรมราชินีนาถ
เป็นผู้ถวายการเข็นรถพระที่นั่ง พร้อม
ศ.คลีนิค นพ.ธีรวัฒน์ กุลทนันทน์
คณบดีแพทย์ศาสตร์ศิริราชพยาบาล
และคณะแพทย์พยาบาล
โดยเสด็จพระราชดำเนิน
ผ่านตึกอานันทราช
ไปยังท่าน้ำบริเวณลานสระว่ายน้ำ
สมาคมศิษย์เก่าแพทย์ศิริราช
ในพระบรมราชูปถัมภ์

ขณะเสด็จฯ พระราชดำเนิน
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
ทรงมีพระพักตร์ที่สดใส
แย้มพระสรวลให้แก่พสกนิกร
ซึ่งต่างกู่ร้อง
ทรงพระเจริญดังกึกก้องทั่ว
ทั้งโรงพยาบาลศิริราช
ประชาชนที่ต่างพร้อมใจกัน
เพื่อมารอ
เฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทรับเสด็จฯ
อยู่ตามสองฟากฝั่งถนนทั้งในและ
นอกของโรงพยาบาลศิริราช
อย่างเนืองแน่น

ยอดเกี้ยวของจีน ปักหลักให้ความอร่อยที่ กทม. เหลียว หนิง

2011-11-13T21:11:00.001-08:00

วันจันทร์ที่ 14 พฤศจิกายน พ.ศ.2554

น้ำท่วมครั้งนี้ ทำให้ผมเห็นหลายสิ่งหลายอย่าง เหตุของความขัดแย้งของประเทศไทยนั้น มาจากผลประโยชน์และผลประโยชน์เท่านั้น การเล่นแง่เล่นมุมของพรรคการเมือง ทำให้รู้เช่นเห็นชาติ ของสองพรรคฯ ชั่งเลวร้ายมาก เอากรุงเทพเป็นตัวประกัน ทั้งๆ ที่เห็นอยู่แล้วว่า น้ำมาจากนครสวรรค์ สู่อยุธยาและบ่าลงกรุงเทพ ซึ่งเห็นก่อนตั้ง 2 เดือน แต่ไม่ทำอะไรเลย แล้วปล่อยให้เมืองกรุงจมน้ำต่อหน้าต่อตา...

วันนี้ผมได้มีโอกาสเข้าเมืองเพื่อหาของกินเสียหน่อย สำหรับคนกรุงที่ยังไม่จมน้ำคงยังใช้ชีวิตอย่างปรกติ มีการเตรียมตัวบ้่าง คิดแล้วปวดหัวผมว่ามากินกันดีกว่า ร้านนี้ผมเคยมากินตั้งแต่สมัยเกือบ 10 ปีที่แล้ว ร้านเกี้ยว เหลียว หนิง คำว่าเหลียว หนิง เป็นชื่อมนฑลหนึ่งของจีน อยู่เหนือปักกิ่งหน่อย ร้านนี้จะมีรสชาติจืดเป็นหลัก แต่พอมาร้านในแถวสีลมนี้รสชาติมีการปรับปรุงให้ถูกปากคนไทยมากขึ้น รสจัดขึ้น และมันน้อยลง (สมัยก่อนมันจัด จืดมาก) นับว่าเป็นอีกครั้งที่จะได้กลับมากินอีกครั้ง

มาสั่งกันเลยดีกว่า ร้านก็บอกว่าชื่อร้านเกี้ยว ต้องสั่งเกี้ยวอยู่แล้ว เกี้ยวซ่า ซาน ซี จานนี้เป็นจากเด็ดของทืี่ร้าน เป็นแบบทอดคล้ายกับเกี้ยวซ่า ส่วนน้ำจิ้มเขามีให้เราผสมเอง เครื่องปรุงที่จะมาทำน้ำจิ้มคือ พริกผัดน้ำมัน จิ๊กโฉ่ว ซีอิ๊ว ผสมกัน ส่วนผมชอบหวานนิดก็ขอน้ำตาลทรายเสียหน่อย เกี้ยวน้ำหมู ฟังแล้วอย่าเพิ่งคิดว่าจะมีน้ำซุปมาน่ะครับ แต่จะมาเป็นแบบ เสี่ยว หลง เปา ครับ ระวังปากกระจายน้ำครับ อีกจานหนึ่งก็เกี้ยวผักนึ่ง สำหรับเกี้ยวอร่อยมากครับ ส่วนใครที่ชอบผัดเปรี้ยวหวานก็ให้สั่งกุ้งผัดเปรี้ยวหวาน เด็ดอีกจาน มาพวกเส้นหน่อยผมสั่งหมี่ผัดเซี่ยงไฮ้ รสชาติจัดจ้านมาก เหมาะสมกับมณฑลเซี่ยงไฮ้ ขอรับรองได้ว่าอยากกินเกี้ยว ร้านนี้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน

ไปมาอย่างไร ผมว่าไม่ยากครับ ร้านนี้อยู่ในซอยข้างภัตตาคาร เชียง กา รี ล่า (สีลม) ตรงข้ามตึกเอ็มไพร์ โทรไปก่อนถ้าไปไม่ถูก 0-2635-6536

Rating : ที่สุดในแผ่นดิน
Latitude : 13.72675
Longitude : 100.52727
เรื่องและภาพโดย ธนา ทุมมานนท์ (เบย์พาเลส)
www.facebook.com/baypalace

11.11.2011

2011-11-11T13:17:00.000-08:00

การฟื้นฟูหลังน้ำท่วม

2011-11-08T20:26:00.001-08:00

วรากรณ์ สามโกเศศ
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์
มติชน
November 3, 2011

น้ำท่วมจะหนักหนาสาหัสกว่าที่ได้เกิดขึ้นแล้วหรือไม่
ไม่มีใครรู้เพราะเชื่อว่าไม่มีใครรู้จริงในเรื่องน้ำในครั้งนี้
อย่างไรก็ดี สิ่งที่แน่นอนก็คือความเสียหายเหลือคณานับ
บ้างก็ว่าถึง 7-8 แสนล้านบาท
ซึ่งก็ไม่มีใครรู้อีกเช่นกันว่าใกล้เคียงความจริงแค่ไหน

โลกของเราในปัจจุบันมันซับซ้อน ลึกล้ำ มืดดำ
เกินกว่าที่จะเข้าใจได้ง่ายๆ โปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่บอกว่าบ้านท่านสูงกว่าน้ำกี่เมตร
น้ำจะมีโอกาสท่วมหรือไม่ก็ไม่มีความหมายมากนัก
ความสูงจากระดับน้ำทะเลอย่างเดียวมิได้เป็นตัวแปร
ที่จะบอกว่าน้ำมีโอกาสท่วม บ้านหรือไม่
ระยะทางใกล้ห่างแหล่งน้ำที่มีประตูระบายน้ำที่สามารถควบคุมน้ำได้
การป้องกันน้ำท่วมของตนเองและบริเวณใกล้เคียง
การเมืองระดับชาติและท้องถิ่นเกี่ยวกับการปล่อยน้ำ ฯลฯ

น้ำท่วมบ้านไม่ว่ามากน้อยเพียงใดอาจเป็นสิ่งที่กำลังจะเป็นอดีตของหลายคน
และอาจเป็นอดีตหรืออนาคตของประเทศก็ได้
ผู้คนได้พูดถึงน้ำท่วมกันมามากแล้ว
ผู้เขียนขอพูดถึงอนาคตหลังน้ำท่วมบ้าง

การแก้ไขปัญหาน้ำท่วมครั้งนี้สร้างความปวดหัวให้แก่ผู้เกี่ยวข้องอย่างมาก
แต่ถ้าเปรียบเทียบกับการฟื้นฟูหลังน้ำท่วมแล้ว
ปัญหาแรกจะเปรียบได้กับสิวเม็ดเล็กกับฝีทีเดียว

ใน การฟื้นฟูหลังน้ำท่วม ภาครัฐต้องคำนึงถึงอย่างน้อย 4 ประเด็นด้วยกัน กล่าวคือ
(1) การฟื้นฟูทางกายภาพ
(2) การสร้างงานและสร้างรายได้
(3) การฟื้นฟูความเชื่อมั่นในประเทศไทย
(4) การฟื้นฟูขวัญและกำลังใจของคนไทย

ในประเด็นแรก น้ำท่วมทำลายถนน กัดเซาะสิ่งก่อสร้างทั้งหลาย ทำลายความงดงาม
สร้างความสกปรก สร้างปัญหาสาธารณสุข ฯลฯ
สภาพเหล่านี้ต้องถูกแก้ไขเพื่อให้สามารถกลับสู่สภาพเดิมได้อย่างรวดเร็วที่สุด
ต้นทุนด้านโลจิสติกส์โยงใยกับการเดินทางและการขนส่งเป็นอย่างมาก
การซ่อมแซมถนนและหนทางการคมนาคมไม่ว่าด้วยรถไฟหรือเรือเป็นสิ่งที่ต้องรีบดำเนินการ
ความ สะอาดเรียบร้อยเป็นระเบียบ ความงดงามของถนนหนทาง บ้านเรือนจะกลับคืนมาได้
เพื่อสื่อความเป็นปกติสุขก็ด้วยการทุ่มเทแรงงาน
และทรัพยากรอย่างมากมายของภาครัฐ งานในส่วนนี้ต้องใช้เงินอย่างสร้างสรรค์ และโปร่งใสอีกนับแสนล้านบาท
ประเด็นที่สอง การสร้างงานและรายได้โยงใยกับการใช้จ่ายของภาครัฐเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ
ภาครัฐจำเป็นต้องทุ่มเทเงินอีกนับแสนๆ ล้านบาท ตลอดจนการยกเว้นภาษีเพื่อสนับสนุนการลงทุนจากต่างชาติ
และสนับสนุนการฟื้นคืนตัวของโรงงานอุตสาหกรรมที่โดนน้ำท่วมในหลายนิคม อุตสาหกรรม
SME′s และธุรกิจนอกระบบ (non-formal sector เช่น ขายลูกชิ้นปิ้ง ไก่ย่าง ขายของท้ายรถ รถกระบะขายกับข้าว ฯลฯ)
คือหัวใจของการฟื้นฟูชีวิตของคนชั้นกลางที่มีจำนวนนับล้านคน เลือดฝอยของเศรษฐกิจเหล่านี้
ต้องได้รับการฟื้นฟูหลังจากได้สูญเสียเครื่อง มือทำมาหากิน
และรายได้ระหว่างน้ำท่วม การให้โอกาสลุกขึ้นยืนอีกครั้งของธุรกิจเล็กๆ เหล่านี้
เป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งยวดของสังคมไทย
ประเด็นที่สาม การฟื้นฟูความเชื่อมั่นในประเทศไทย
เราคงต้องยอมรับกันว่าคนไทยและคนต่างชาติได้เห็นการแก้ไขปัญหาน้ำท่วมที่ขาด ประสิทธิภาพทั้งของภาครัฐ
และ ศปภ.ได้เห็นความขบขันที่นายกรัฐมนตรีต้องเป็นผู้ลงมาตัดสินปัญหาการเปิด ประตูระบายน้ำ
ได้เห็นการขาดความประสานงานอันเนื่องมาจากปัญหาการขาดการนำของภาครัฐ
ได้เห็นการเยียวยาในระยะต้นของผู้ถูกกระทบอย่างกระท่อนกระแท่น
และเหนือสิ่งอื่นใดประชาชนไม่เชื่อถือข้อมูลที่รัฐให้ (ถ้ามี) ฯลฯ
สิ่ง เหล่านี้ต้องได้รับการฟื้นฟูแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรมและอย่างเฉียบพลันเพื่อ
ให้คนเหล่านี้เกิดความเชื่อมั่นในประเทศไทยอีกครั้ง
ถ้าผู้คนขาดความเชื่อมั่นในความสามารถของภาครัฐและของคนไทยด้วยกันเอง
ในการ แก้ไขปัญหาแล้ว ปัญหาอื่นๆ จะตามมาอีกมากมาย
ไม่ว่าด้านเศรษฐกิจหรือสังคม หรือการเมือง
ประเด็นที่สี่ การฟื้นฟูจิตใจของคนไทย ภาพผู้คนลำบากแสนสาหัส
(ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มและความอดทน) ของผู้ประสบอุทกภัย
เห็นกันโดยทั่วไปในโทรทัศน์ คนไม่ต่ำกว่า 5-6 ล้านคน ถูกระทบโดยอุทกภัยครั้งนี้
ปัญหา ด้านจิตใจที่เกิดขึ้นนั้นมิได้เกิดเฉพาะกับผู้ประสบอุทกภัย
แต่เกิดขึ้นกับผู้ที่ได้เห็นหรือมีประสบการณ์เกี่ยวพันด้วยโดยตรงและโดยอ้อม
ประสบการณ์เหล่านี้บ่อนเซาะความหวัง สร้างความหวาดหวั่นไม่มั่นใจและไม่มั่นคงในชีวิต
ผลในด้านจิตวิทยาเช่นนี้ส่งผลกระทบต่อผลิตภาพ (productivity)
หรือ ความสามารถในการผลิตของแรงงานแต่ละหน่วย
งานวิจัยสนับสนุนเรื่องนี้มีมากมายและชี้ให้เห็นว่าผลิตภาพซึ่งเป็นหัวใจ สำคัญ
ของความกินดีอยู่ดีของแต่ละสังคม ต้องการสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสมซึ่งได้แก่ความรู้สึกมั่นคงในชีวิต
ทั้ง 4 ประเด็นข้างต้นเป็นการบ้านสำคัญของสังคมไทย
รัฐบาลต้องเป็นผู้นำและประสานให้เกิดคำตอบ และมีการนำคำตอบไปปฏิบัติอย่างจริงจังและอย่างเห็นผล
คำตอบไม่ใช่เงินจำนวนมหาศาลที่ใช้ใน การแก้ไขปัญหา เงินเป็นเพียงเงื่อนไขจำเป็น (necessary condition)
แต่มิใช่เงื่อนไขที่เพียงพอ (sufficient condition) ในการฟื้นฟู 4 ประเด็นข้างต้น
การ ร่วมแรงร่วมใจของคนไทยทุกภาคส่วนโดยเฉพาะชุมชนในการฟื้นฟูประเทศไทย
หลัง อุทกภัยมีบทบาทสำคัญยิ่ง คำถามก็คือภาครัฐที่เป็นผู้นำจะทำอย่างไร
ให้ทุกภาคส่วนเกิดการร่วมแรงร่วมใจ ไม่รู้สึกว่ามีเขามีเราไม่มีความระแวงว่าจะเป็น “กับดัก”
เพื่อสร้างผลประโยชน์ทางการเมืองให้แก่กลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง
โครงการ ประชานิยมสุดขั้วทั้งหลายต้องถูกทบทวน
เพราะค่าใช้จ่ายของมันบวกค่าใช้จ่ายใน การฟื้นฟูของภาครัฐหลังน้ำท่วม
อาจสูงเกินกว่าความสามารถของสังคมเรา หากดื้อดึงก็จะเป็นผลเสียในระยะยาวต่อไปอีกหลายชั่วคน

TheIDOL คุณชาตรี คงสุวรรณ

2011-11-04T19:45:00.000-07:00

ต้องกล้า บทสรุป

2011-11-04T19:38:00.001-07:00

ต้องกล้า

2011-11-04T19:22:00.000-07:00

ต้องกล้า "ดี้ นิติพงษ์ ห่อนาค" ในบท ทศกัณฐ์ ตอน ทศกัณฑ์เกี้ยวนางสีดา

ต้องกล้า ภารกิจของพี่ โอม ชาตรี คงสุวรรณ

ต้องกล้า ภารกิจของอัสนี-วสันต์ โชติกุล

พระอาจารย์ภาสกร ภูริวฑฺฒโน (ภาวิไล) เจาะกลางใจธรรม

2011-11-01T14:47:00.001-07:00

"ผู้ปิดทองหลังพระ"

2011-10-31T13:44:00.000-07:00

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวป้องกันน้ำท่วม ปีพุทธศักราช ๒๕๓๘,๒๕๕๔

2011-10-29T18:04:00.000-07:00

เบื้องหลัง 1 คืนที่โรงงาน "อิชิตัน" ของ "กัปตัน" และ "คำขอร้อง" จาก "ตัน ภาสกรนที"

2011-10-24T14:45:00.000-07:00

http://teetwo.blogspot.com/2011/05/blog-post_28.html
http://teetwo.blogspot.com/2011/10/z-z-3000.html

วันที่ 12 ตุลาคม พ.ศ. 2554

"ผมเพิ่งโทรไปบอกลูกน้องว่าเรือ 100 ลำที่จะเอาไปบริจาค ให้เก็บไว้ลำหนึ่ง"
"ตัน ภาสกรนที" เล่าให้ฟังเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว

ตอนแรก ลูกน้องคิดว่า "ตัน" จะเล่นเคล็ดตัวเลข

ลดจำนวนเรือจาก 100 เหลือ 99

เมื่อลูกน้องถามว่าอีกลำหนึ่งจะเอาไปไหน

คำตอบก็คือ "เอาไว้ที่บ้าน"

"ตัน" บอกว่ามัวแต่ช่วยคนอื่น แต่ลืมตัวเอง

มหันตภัยครั้งนี้ใหญ่หลวงกว่าที่ใครจะคาดคิด

"จุดต่ำสุด" หรือ "จุดที่แย่ที่สุด" ที่คนอยุธยาและนครสวรรค์
เคยคาดการณ์ไว้ วันนี้ทุกคนรู้แล้วว่า "ความจริง"
ครั้งนี้เลวร้ายกว่าที่เขาคิดไว้หลายเท่าตัวนัก

ช่วง 1 เดือนที่ผ่านมา "ตัน" ค่อนข้าง "อิน"
กับการช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม

ตอนแรก เขาคิดว่าน้ำท่วมครั้งนี้จะบริจาคเงินช่วยเหลืออย่างเดียว

เพราะช่วงนี้ "ตัน" เริ่มลุยธุรกิจชาเขียว "อิชิตัน" อย่างเต็มตัว

ไม่มีเวลาว่างเหมือนตอนที่ช่วยน้ำท่วมครั้งก่อน

เขาขออนุญาตคู่ชีวิต "อิง" สุนิสา ภาสกรนที
ว่าจะบริจาคเงินก้อนใหญ่เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม

40 ล้านบาท

แต่หลังจากเห็นข่าวอุทกภัยครั้งใหญ่ "ตัน" ก็ทนไม่ได้
เขาระดมมิตรรักแฟนเพลงจาก "แฟนเพจ"
ของเขามาช่วยบรรจุของลงถุงยังชีพ
เพื่อนำไปบริจาคให้กับผู้ที่เดือดร้อน

ครั้งแรก เมื่อวันที่ 18 กันยายน ที่ "อารีน่า10"

มีคนไปร่วมประมาณ 2,000 คน

จากนั้น "ตัน" ก็ลุยซื้อเสื้อชูชีพ 10,000 ตัว
และเรือท้องแบนขนาด 15-20 ที่นั่งจำนวน 100 ลำ

ส้วมไฟเบอร์ 12 หลัง ส้วมกระดาษอีก 100 ชุด

และวันอาทิตย์ที่ 9 ตุลาคมที่ผ่านมา
"ตัน"ก็ขอแรง "แฟนเพจ" เป็นครั้งที่ 2
เพื่อบรรจุของลงในถุงยังชีพจำนวน 20,000 ชุด

ครั้งนี้มีคนไปร่วม "จิตอาสา" ถึง 7,000 คน

วันอังคารที่ 11 ตุลาคม "ตัน"
มีกำหนดการต้องไปมอบของให้กับผู้ว่าฯลพบุรี

แต่เขาเปลี่ยนใจ เมื่อทราบข่าวจากลูกน้องว่า
โรงงาน "อิชิตัน" มูลค่า 3,500 ล้านบาทของเขากำลังอยู่ช่วงวิกฤต

"ตัน" ตัดสินใจเข้าไปโรงงาน "อิชิตัน"

เพื่อสู้กับ”น้ำ”กับลูกน้อง
..................

ตั้งแต่เริ่มบริษัท ไม่ตัน และเปิดตัวสินค้าใหม่
ทั้งเครื่องดื่มดับเบิ้ลดริ้งก์ และชาเขียวอิชิตัน

"ตัน" ใช้ระบบการจ้างผลิต

เพราะโรงงานใหม่ของเขาอยู่ระหว่าง
การก่อสร้างและติดตั้งเครื่องจักร

และด้วยสไตล์การตัดสินใจอย่างรวดเร็วของ "ตัน"

โรงงานมูลค่า 3,500 ล้านบาทใช้เวลาก่อสร้างไม่ถึง 1 ปี

เดือนพฤศจิกายนที่จะถึงนี้ โรงงานของเขาจะเดินเครื่องอย่างเต็มที่

และจะเป็นโรงงานชาเขียวที่มีกำลังการผลิตสูงสุดในเมืองไทย

ทันทีที่เกิดอุทกภัยครั้งใหญ่ และน้ำเริ่มตีโอบนิคมอุตสาหกรรมโรจนะ

"ตัน" ก่อกำแพงสูงกว่า 3 เมตร รอบโรงงาน

ตอนแรกเขาเชื่อมั่นว่ากำแพงดังกล่าวจะสู้กับ "น้ำ" ได้

แต่เมื่อโรงงานฮอนด้าถูกน้ำทะลักเข้าร่วม

ความมั่นใจของ "ตัน" เริ่มลดลง

แต่ยังเชื่อว่า "ปาฎิหาริย์" น่าจะมีจริง

คืนวันจันทร์ที่ 10 ตุลาคม เขาได้รับโทรศัพท์
จากลูกน้องว่า "กำแพง" ที่กั้นไว้เริ่มจะสู้ไม่ไหว

อาหารและน้ำเริ่มร่อยหรอ
และน้ำมันที่ใช้กับเครื่องปั่นไฟเริ่มไม่พอเพียง

ในขณะที่ลูกน้องเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ

"ตัน" ตัดสินใจเข้าไปโรงงาน
เพื่อให้กำลังใจและสู้ร่วมกับ "ลูกน้อง"

ตอนเช้าที่คุยกัน "ตัน" ยังมีเสียงที่สดใส

เขายังคิดแก้ปัญหาเรื่องการขนน้ำมันเข้าไปโรงงาน

และวางแผนจะไปนอนที่โรงงานร่วมกับลูกน้อง

"ผมเตรียมชุดนอนไว้แล้ว"

แต่พอตอนบ่าย เมื่อโทรศัพท์ไปคุยกันอีกครั้งหนึ่ง

เสียงของ "ตัน" เริ่มเปลี่ยนไป

เขาบอกว่าคงต้องยอมรับความเป็นจริง
และวางแผนอพยพลูกน้องออกจากโรงงานให้ปลอดภัยที่สุด

"ผมจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากโรงงาน
กับตันต้องสละเรือเป็นคนสุดท้าย"

ผ่านไปจนถึงช่วงเย็น ในรายการเรื่องเด่นเย็นนี้ ช่วง "เจาะข่าวเด่น"

"สรยุทธ์ สุทัศนะจินดา" บุกเข้าไปในโรงงาน "อิชิตัน" เพื่อสัมภาษณ์ "ตัน"

ไม่มีใครเห็นภาพ เพราะรถถ่ายทอดสดไม่สามารถเข้าไปได้

มีแต่เสียงของ "ตัน" และ "สรยุทธ์"

ช่วงต้นเขายังคุมอารมณ์อยู่ "ตัน"
ยังบอกว่าคนที่เดือดร้อนกว่าเขายังมีอีกมากมาย
เขายังมีกำลังที่จะสู้ต่อได้

"แต่วันนี้คงจบแล้วสำหรับภารกิจกู้โรงงาน
พรุ่งนี้ก็กลับไปทำมาหากินกันต่อ
ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เราต้องมีกำลังใจ"

เมื่อ "สรยุทธ์" รู้ว่า "ตัน" จะนอนค้างที่นี่
เพื่อส่งพนักงานคนสุดท้ายออกไปให้หมด
และเหลือคนอยู่เฝ้าโรงงาน 5 คน

เขาเสนอทางเลือกว่าเขาจะช่วยนำ
พนักงานออกให้หมดภายในคืนนี้ แล้ว
"ตัน" ออกไปพร้อมกันกับเขา

แต่ "ตัน" ปฏิเสธ
บอกว่าที่นี่ยังมีเครื่องปั่นไฟ มีอาหาร

"ผมขออยู่ที่นี่สักคืนหนึ่ง"
เสียงของ "ตัน" เริ่มสั่นเครือ และขาดหายเป็นช่วงๆ

"....อยู่ให้สมกับที่ลงทุนไป"

ในจอโทรทัศน์มีแต่ความเงียบประมาณ 10 วินาที

ไม่มีเสียงของ "ตัน" หรือ "สรยุทธ์"

เพราะ "ตัน" ร้องไห้
.................

ภาพของ "ตัน" น้ำตาคลอ แพร่ภาพอีกครั้งในช่วง "เรื่องเล่าเช้านี้"

พร้อมกับ "แฟนเพจ" เข้ามาให้กำลังใจ 6,000 กว่าคน

3 โมงเย็นของวันพุธที่ 12 ตุลาคม "ตัน" เพิ่งออกจากโรงงาน

"คุณเชื่อไหม ตลอดระยะทาง 14 กิโลเมตรจากโรงงาน
มันมีแต่น้ำ ทุกโรงงานมีแต่น้ำท่วมกับน้ำท่วมมาก"

เขาเล่าว่าระหว่างที่นั่งรถจะมีคนงานโรงงานต่างๆขอโดยสารออกมาด้วย

แต่ละคนอยู่ในสภาพที่ทั้งหมดแรง และหมดกำลังใจ

"ผมยังมีแรง มีเงินที่จะสู้ต่อ แต่บางคนบ้านก็ถูกน้ำท่วม
โรงงานก็ท่วม บ้านก็ไม่มีอยู่ งานก็ไม่มี เงินก็ไม่มี น่าสงสารมาก"

จากประสบการณ์ครั้งนี้ "ตัน" อยากฝากไป
ถึงคนไทยทุกคนว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในขณะนี้ไม่ใช่ปัญหาของคนใดคนหนึ่ง
ไม่ใช่ของรัฐบาล แต่เป็นของคนไทยทุกคน

"ถ้าเรียกร้องได้ ผมอยากเรียกร้องให้คนไทยที่ยังมีแรงอยู่
ให้ออกมาช่วยกันให้มากที่สุด ใครมีเงินช่วยเงิน
ช่วยเรื่องสิ่งของ ใครมีแรงช่วยออกแรง
ปัญหาวันนี้มันหนักหนาสาหัสจริงๆ"

"ผมขอร้อง..."

เจาะใจ - พลิกชีวิต มืดสู่สว่าง

2011-10-16T19:38:00.001-07:00

ย้อนชีวิตเสเพล พระอาจารย์ภาสกร ภูริวฑฺฒโน (ภาวิไล)

http://sut1919.blogspot.com/2010/06/blog-post_01.html

สมดุลโลก สมดุลใจ สมดุลธรรม

2011-10-16T18:52:00.000-07:00

http://202.28.247.240/~gallery/gallery/album35
http://www.dhammaster.com
http://www.budmgt.com/lifeways/p-lws/lifebalance.ppt

ความรู้เรื่องการประหยัดพลังงาน

2011-10-16T13:55:00.000-07:00

http://www.dede.go.th/dede/index.php?option=com_content&view=article&id=102&Itemid=118&lang=th

http://library.cmu.ac.th/webpage2548/page01.html

"ตัน ภาสกรนที" บทพิสูจน์ "ตัน" ไม่มีวัน "ตัน"วันที่โรงงาน 3,000 ล้านจมน้ำ

2011-10-15T08:22:00.000-07:00

http://teetwo.blogspot.com/2008/11/blog-post_24.html
http://teetwo.blogspot.com/2010/09/blog-post_04.html
http://article.tcdcconnect.com/articles

วันที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2554

(ที่มา หน้าเศรษฐกิจ มติชนรายวัน ฉบับประจำวันที่ 15 ตุลาคม 2554)

"ขณะที่ทีมมูลนิธิตันปันกำลังขนถุงยังชีพ 20,000 ชุด
ที่เพิ่งเตรียมเสร็จจากงานที่คุณตันจัดเมื่อวันอาทิตย์
ไปแจกผู้เดือดร้อนในจังหวัดลพบุรี
เดิมคุณตันจะเดินทางมาพร้อมกัน แต่ต้องเปลี่ยนแผนกะทันหัน
เพราะโรงงานกำลังเข้าขั้นวิกฤต
หลังเสร็จงานที่ลพบุรีพวกเรารีบมุ่งหน้าเตรียมไปสมทบคุณตันที่อยุธยา
แต่ถูกห้ามไว้บอกว่าอย่าเข้ามาที่โรงงาน อันตรายมาก
พวกเราขอร้องให้คุณตันรีบออกมา
โดยพนักงานหลายคนยืนยันจะเข้าไปรับ แต่แกพูดว่า

"พนักงานยังอยู่ที่นี่อีกตั้งหลายคน จะให้ผมออกมาได้ยังไง
พวกคุณก็ไม่ต้องเข้ามา ผมจะออกจากที่นี่เป็นคนสุดท้าย"

นั่นคือ ข้อความบนเว็บเพจของ ตัน ภาสกรนที
ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
บริษัทไม่ตัน จำกัด
ผู้ผลิตชาเขียวพร้อมดื่มตรา อิชิตัน
ในวันที่ถูกน้ำจากทุกทิศทางเข้า
โจมตีโรงงานผลิตชาเขียวพร้อมดื่มอิชิตัน
ซึ่งใช้เงินลงทุนไปถึง 3,000 ล้านบาท
ในนิคมอุตสาหกรรมโรจนะเฟส 3
และโรงงานแห่งนี้จมมิดอยู่ใต้น้ำ
โดยมีไลน์การผลิตน้ำดื่มที่เตรียมผลิต
ไปแจกผู้ประสบภัยน้ำท่วมหนัก
ในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลพบุรี คาอยู่

ถึงปาฏิหาริย์จะไม่เกิดขึ้น โรงงานผลิต เครื่องดื่มชาพร้อม
ดื่ม อิชิตันจมมิดอยู่ใต้น้ำในนิคมอุตสาหกรรมโรจนะ เฟส 3
โดยไม่รู้เมื่อไหร่จะฟื้นฟูให้กลับมาดำเนินการได้ใหม่

แต่สำหรับ ตัน ภาสกรนที แล้ว เขาบอกว่า ไม่เป็นไร
ยังมีทุนมีกำลังใจ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา ถือว่าเล็กน้อยมาก
เมื่อเทียบกับคนทั่วไป ที่ประสบภัยในครั้งนี้อย่างหนักหนา
สาหัสชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประเทศไทย

ระหว่างโรงงานยังจมน้ำ ตันยืนยันว่า
จะเดินหน้าให้ความช่วยเหลือประชาชนที่ได้รับความเดือดร้อน
จากน้ำท่วมหนักในเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา ลพบุรี
ผ่านรูปแบบการช่วยเหลือหลากหลาย ทั้งอาหาร น้ำดื่ม เรือ
และของจำเป็นในการยังชีพอื่นๆ ต่อไป
หลังจากที่เขาเป็นหนึ่งในผู้บริจาครายใหญ่สุดผ่านมูลนิธิตันปัน
ให้กับกระทรวงคมนาคมเป็นเงินรวม 40 ล้านบาท

งบฯที่ใช้ในการลงทุนโรงงานแห่งนี้ และความเสียหายที่เกิดขึ้น

ผมใช้เงินลงทุนโรงงานแห่งนี้ประมาณ 3,000 ล้านบาท
คงเสียหายเยอะ แต่ไม่อยากพูดถึงเรื่องความเสียหายในตอนนี้
เพราะความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโรงงานคงหนัก
ไม่เท่ากับความเสียหายของชาวบ้านที่ได้รับจากน้ำท่วมในครั้งนี้
คนที่ประสบภัยไม่มีข้าวกิน ไม่มีบ้านอยู่
ไม่มีแม้กระทั่งบัตรประชาชน ไม่มีอะไรเลย

เรื่องความเสียหายที่เกิดขึ้นกับโรงงานต้องประเมิน
หลังจากน้ำลดและสถานการณ์โดยรวมกลับเข้าสู่ภาวะปกติอีกครั้ง
ตอนนี้เครื่องจักรจมอยู่ในน้ำ ที่เป็นคอมพิวเตอร์เสียหายหมด
ต้องรอน้ำลดแล้วรอให้ทางญี่ปุ่นเจ้าของเทคโนโลยี
มาตรวจสอบความเสียหายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง

"ผมไม่ได้เจอวิกฤตคนเดียว หลายคนเจอหนักกว่า
สิ่งที่ประสบยังไม่หนักเท่ากับคนอื่น ผมยังมีกำลังใจ
ยังมีร้านอาหาร ยังมีธุรกิจอื่นๆ อีกหลายอย่าง
ยังมีเงินฝากในธนาคาร มีที่ดิน มีทรัพย์สินอื่นๆ
และในส่วนของโรงงาน หากเสียหายไป
สามารถสร้างขึ้นมาใหม่ได้ แต่คนอื่นไม่มีอะไรเลย
ไม่มีข้าวกิน ไม่มีแม้แต่บัตรประชาชน"

มีการปรับแผนธุรกิจอย่างไร

ต้องรอให้น้ำลดก่อนแล้วถึงมาว่ากัน สำหรับเรื่องธุรกิจตอนนี้ขอหยุดก่อน
ยังมีเวลาอีกเป็นเดือน คิดว่าน้ำยังไม่ลง และจะใช้เวลาตอนนี้
ไปช่วยเหลือคนอื่นผ่านมูลนิธิตันปันไปก่อน
และอยากขอร้องให้ทุกคนออกมาช่วยกัน

รายละเอียดทั้งหมด :

"วิถี(ไม่)ตัน" เป็นการถ่ายทอดประสบการณ์ของ ตัน ภาสกรนที

ที่เชื่อว่าชีวิตคือการเริ่มต้นใหม่ได้เสมอและได้ทุกวัน

เมื่อถามถึงการชีวิตของเขาเองหลังจากนี้

คือการ"ออกแบบชีวิตที่เหลือให้มีแต่รอยยิ้ม"

จากใจคุณตัน

ตลอด 30 ปี ของการทำธุรกิจ
ผมผ่านประสบการณ์ล้มแล้วลุก...
ลุกแล้วล้ม...
แล้วก็กลับมาลุกขึ้นใหม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า
ก้าวได้ถึงวันนี้เพราะผมยังสู้ต่อ...ไม่เคยถอดใจ
เราทุกคนล้วนต้องเจออุปสรรค
ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่งทั้งนั้น
บางคนเจอครั้งเดียว ก็เลิกแล้ว
ในขณะที่บางคนยังกัดฟันสู้ต่อ
เจอครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ไม่ยอมแพ้
แต่พอมาถึงครั้งที่ห้าสิบกลับถอดใจไปตรงนั้น
กฎของการประสบความสำเร็จในธุรกิจ
ไม่ได้อยู่ที่คุณคิดได้ก่อนใคร
คุณเริ่มทำก่อน หรือใครทำมากกว่า
แต่ทั้งหมดคือการมุ่งมั่นทำอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ยอมแพ้

ตัน ภาสกรนที

รายได้ค่าลิขสิทธิ์ทั้งหมดมอบให้ มูลนิธิตันปัน
เพื่อสนับสนุนการศึกษาและสิ่งแวดล้อม

ลาก่อน Steve Jobs

2011-10-13T19:39:00.000-07:00

วรากรณ์ สามโกเศศ (http://varakorn.com)
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ (http://www.dpu.ac.th)

มติชน (http://www.matichon.co.th)

วันที่ 13 ตุลาคม พ.ศ. 2554

(ที่มา หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับประจำวันที่ 13 ตุลาคม 2554)

Steve Jobs นักประดิษฐ์นวัตกรรมไอที

ชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของโลกจากไปในวัย 56 ปี

โดยทิ้งผลงานชั้นยอดไว้ให้ชาวโลก

ชีวิตของ Steven Paul "Steve" Jobs

ไม่ธรรมดาและไม่เป็นไปในกรอบตั้งแต่ก่อนเกิด

ชีวิตของเขาโลดโผนอย่างน่าสนใจ

Steve เกิดในเมืองซานฟรานซิสโก

เขาเป็นลูกครึ่งอาหรับและอเมริกัน

พ่อชื่อ Abdulfattah John Jandali เป็นชาวซีเรียที่อพยพมาอเมริกา

แม่คือ Joanne Schiebel ขณะเขาเกิดแม่เป็นนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา

แม่มอบ Steve ให้เป็นบุตรบุญธรรมของครอบครัวผู้ใช้แรงงานอพยพจากรัฐ Armenia

ในสหภาพโซเวียต (ปัจจุบันเป็นประเทศ)

ต่อมาแม่เขาแต่งงานกับพ่อจริงของเขาและมีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนเป็นนักเขียน

พ่อจริงของเขาต่อมาเป็นศาสตราจารย์ด้าน Political Science

ไม่มีใครทราบชัดเจนว่าเหตุใดเมื่อพ่อแม่จริงของเขาแต่งงานกันแล้ว

จึงไม่รับเขากลับมาเลี้ยงเพื่อเป็นพี่ของน้องสาวเขา

ระหว่างเรียนหนังสือชั้นมัธยมเขาทำงานเป็นลูกจ้างระหว่างฤดูร้อนที่

Hewlett-Packard กับเพื่อนชื่อ Steve Wozniak

ซึ่งต่อมาร่วมกันก่อตั้งบริษัท Apple เมื่อถึงวัยเรียนมหาวิทยาลัย

เขาเข้าเรียนที่ Reed College ที่เมือง Portland รัฐ Oregon

แต่เรียนได้หนึ่งเทอมก็เลิกเรียน

แต่ก็แอบเข้าฟังเล็กเชอร์วิชาที่เขาสนใจ

ในปี 1974 Steve เข้าทำงานกับบริษัท Atari

และเดินทางไปอินเดียเพื่อแสวงหาความสว่างของชีวิต

เขาโกนหัวและเปลี่ยนมานับถือศาสนาพุทธ

อีก 2 ปีต่อมาก็ก่อตั้งบริษัท Apple และระดมเพื่อนมาจากที่ต่างๆ

ผลิตคอมพิวเตอร์ชนิดส่วนตัว ชุด Apple II

ต่อมาเป็นคอมพิวเตอร์ Macintosh ที่มีชื่อเสียง

ตามด้วยนวัตกรรมตระกูล Apple

ไล่ตั้งแต่ iPod/ iPhone/ iPad ออกมาเขย่าโลก

เขามีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวสองคนกับภรรยา

และมีลูกนอกสมรสอีกหนึ่งคนกับสาวนักเขียนภาพ

เขาทิ้งมรดกมูลค่าไม่ต่ำกว่า 8,300 ล้านเหรียญสหรัฐ

หลังจากต่อสู้กับโรคมะเร็งในตับอ่อนเป็นเวลานานกว่า 7 ปี

ผู้เขียนขอนำสุนทรพจน์ของสตีฟ จ็อบส์

ที่ให้บัณฑิตจบใหม่ของมหาวิทยาลัย Stanford ในวันรับปริญญาปี 2005 มาเล่าสู่กันฟัง

โดยขอนำมาจากบางส่วนของหนังสือ "วิชาสุดท้ายที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน"

แปลโดยสฤณี อาชวานันทกุล (2552)

"......ผมเองไม่เคยเรียนจบปริญญา ตรงนี้เป็นก้าวที่ใกล้ที่สุดแล้วของผม

วันนี้ผมอยากเล่าเรื่องจากชีวิตจริงของผมให้น้องๆ ฟัง

"ผมลาออกจากมหาวิทยาลัยรีดหลังจากไปเรียนอยู่ที่นั่นหกเดือน

แต่ก็ไปนั่งเรียนต่ออีกประมาณสิบแปดเดือนก่อนที่ผมจะลาออกจริงๆ

แล้วทำไมผมถึงลาออก?...

".....หลังจากเรียนได้หกเดือน ผมก็มองไม่เห็นประโยชน์ของมันอีก

ผมไม่รู้ว่าผมต้องการอะไรจากชีวิต

และผมก็ไม่รู้ว่าปริญญาจะช่วยหาคำตอบให้ผมได้ยังไง

ในขณะที่ผมกำลังถลุงเงินที่พ่อแม่ของผมเก็บหอมรอมริบมาทั้งชีวิต

ผมก็เลยตัดสินใจลาออกด้วยความเชื่อว่าทุกอย่างคงโอเคในที่สุด...

".......ตอนผมอายุสิบเจ็ด ผมอ่านคำคมประโยคหนึ่งที่ว่าไว้ทำนองนี้

′ถ้าคุณใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนกับเป็นวันสุดท้ายของคุณแล้วล่ะก็

วันหนึ่งคุณจะพบว่าสิ่งที่ทำไปนั้นถูกต้อง′

ผมรู้สึกประทับใจกับประโยคนี้มาก ตั้งแต่นั้นมากว่าสามสิบสามปี

ผมมองหน้าตัวเองในกระจกทุกวัน แล้วถามตัวเองว่า

′ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของผม

ผมจะอยากทำสิ่งที่ผมกำลังจะทำวันนี้หรือเปล่า?′

"แล้วเมื่อไหร่ที่คำตอบคือ ′ไม่′ ติดกันหลายวัน

ผมจะรู้ตัวว่าผมต้องเปลี่ยนอะไรบางอย่างแล้ว

"ความสำนึกว่าผมจะต้องตายในไม่ช้าเป็นเครื่องมือสำคัญที่สุดที่ผมรู้จัก

ที่ผมใช้ในการตัดสินใจสำคัญๆ ของชีวิต

เพราะเกือบทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นความคาดหวัง ความภูมิใจ

ความกลัวการหน้าแตก และความผิดพลาดทั้งหลาย

ล้วนไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อเทียบกับความตาย

"มรณานุสติเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ผมรู้ ที่จะหลุดพ้นจากบ่วงความคิดที่ว่า

เรามีอะไรต้องเสีย เราทุกคนเปล่าเปลือยอยู่แล้วครับ

ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่เราจะไม่ทำตามสิ่งที่ใจเราต้องการ

"ประมาณหนึ่งปีก่อน หมอบอกว่าผมเป็นมะเร็ง

ผมไปเข้าเครื่องสแกนเวลา เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า

ผลออกมาชัดเจนว่ามีเนื้อร้ายที่ตับอ่อนของผม

ตอนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ตับอ่อนคืออะไร

หมอบอกว่าเขาค่อนข้างแน่ใจว่าผมเป็นมะเร็งแบบที่รักษาไม่หาย

และผมไม่น่าจะอยู่ได้นานเกินสามถึงหกเดือน

หมอบอกให้ผมกลับบ้านไปสะสางเรื่องต่างๆ ที่คั่งค้างอยู่

"ก็เป็นโค้ดของหมอที่แปลว่าให้ไปเตรียมตัวตายนั่นแหละครับ

"แปลว่าให้พยายามบอกลูกๆ ถึงสิ่งต่างๆ

ที่คนปกติมีเวลาสิบปีที่จะบอก ให้บอกภายในไม่กี่เดือน

แปลว่าให้เก็บความรู้สึกทุกอย่างให้เรียบร้อย

ให้ครอบครัวไม่ยุ่งยากใจเมื่อถึงเวลา

"แปลว่าให้เอ่ยคำลา

"นั่นเป็นเหตุการณ์ที่นำให้ผมใกล้ชิดกับความตายมากที่สุดในชีวิต

ผมหวังว่ามันจะไม่มาใกล้กว่านี้แล้วในอีกหลายทศวรรษข้างหน้า

เพราะผมได้ประสบด้วยตัวเอง ผมเลยสามารถเล่าสิ่งต่อไปนี้ให้น้องๆ

ฟังด้วยความมั่นใจว่าตอนที่ความตายเป็นแค่นามธรรมสำหรับผม

"ไม่มีใครอยากตายหรอกครับ ขนาดคนที่อยากไปสวรรค์ก็ยังไม่อยากตายก่อนไปถึง

ถึงกระนั้นเราทุกคนก็ต้องตายทั้งนั้น ไม่มีใครเคยรอดพ้นจากมัน

แต่นั่นก็เป็นสัจธรรมที่ควรจะเป็น

เพราะความตายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ธรรมชาติให้เรามา

เป็นผู้นำความเปลี่ยนแปลง กำจัดของเก่าเพื่อสละพื้นที่ให้กับของใหม่

ตอนนี้น้องๆ ทุกคนเป็นของใหม่ แต่ในอีกไม่นานนับจากนี้น้องๆ

จะกลายเป็นของเก่าที่ธรรมชาติต้องกำจัด

ขอโทษที่อาจฟังดูเวอร์นะครับ แต่มันเป็นความจริง

"เวลาของน้องๆ มีจำกัด ดังนั้นอย่าทำให้มันเปล่าประโยชน์

ด้วยการใช้ชีวิตของคนอื่น อย่าตกเป็นทาสของกฎเกณฑ์-

นั่นคือการใช้ชีวิตตามความคิดของคนอื่น

อย่าปล่อยให้เสียงของทัศนคติคนอื่นดังกลบเสียงของหัวใจของเราเอง

และที่สำคัญที่สุดคือจงมีความกล้าที่จะเดินตาม

สิ่งที่หัวใจและสัญชาตญาณเรียกร้อง

เพราะสองสิ่งนี้รู้อยู่แล้วว่าน้องๆ

อยากเป็นอะไร ทุกอย่าง

ที่เหลือเป็นเรื่องรองลงมาทั้งนั้น......"

.......สตีฟจบลงด้วยประโยคเด็ด

"Stay Hungry, Stay Foolish"

("อย่าทิ้งความหิวกระหาย อย่ากลายเป็นคนเซื่องๆ")

Steve Jobs

2011-10-06T03:27:00.001-07:00

คีย์แมนคนสำคัญแห่งวงการคอมพิวเตอร์
และอุตสาหกรรมไอทีชาวอเมริกัน
อดีตผู้ร่วมก่อตั้ง ประธาน
และผู้บริหารสูงสุดของบริษัทแอปเปิล อิงค์
รวมถึง เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จ
ของนวัตกรรมสุดล้ำ
อย่างคอมพิวเตอร์แม็คอิน ทอช
ไอพอด ไอแพด และไอโฟน
ได้เสียชีวิตลงแล้ว
เมื่อ 5 ตุลาคม ค.ศ. 2011
ตามเวลาท้องถิ่นในสหรัฐฯ ในวัย 56 ปี
จากอาการป่วยด้วยโรคมะเร็งที่ตับอ่อน

ชื่อ-นามสกุล : สตีเวน พอล จ็อบส์
วันเดือนปีเกิด : 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1955
สถานที่เกิด : นครซานฟรานซิสโก มลรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา
อาชีพ : อดีตผู้ร่วมก่อตั้ง ประธาน และผู้บริหารสูงสุดของบริษัทแอปเปิล อิงค์
,นักพัฒนาด้านไอที
ประวัติการศึกษา -สำเร็จการศึกษาในช่วงก่อนอุดมศึกษาที่
โรงเรียนคิวเพอร์ติโน จูเนียร์ ไฮ และโฮมสเตด ไฮ สคูล ในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย
-เข้าศึกษาที่วิทยาลัยรีด คอลเลจ ในเมืองพอร์ตแลนด์
มลรัฐโอเรกอนเมื่อปี ค.ศ. 1972 แต่ลาออกหลังศึกษาได้เพียง 1 ภาคเรียน
ประวัติการทำงาน - เริ่มต้นทำงานอย่างเต็มตัว
ในฐานะช่างเทคนิคที่บริษัทผลิตวิดีโอ เกมส์ "อทารี"ในปี ค.ศ.1974
- ร่วมกับสตีฟ วอซเนียคและโรนัลด์ เวย์น
ก่อตั้งบริษัทแอปเปิลในปีค.ศ. 1976
- หันหลังให้กับแอปเปิลและก่อตั้งบริษัทเน็กซ์ คอมพิวเตอร์ในปี ค.ศ. 1985
- ซื้อกิจการบริษัทกราฟิกส์ กรุ๊ป หรือ "พิกซาร์" ผู้ผลิตภาพยนตร์แอนิเมชั่น
ก่อนกลายเป็นผู้บริหารระดับสูงของ "วอลต์ ดิสนีย์" ในเวลาต่อมา
- กลับสู่บริษัทแอปเปิลอีกครั้งในปี ค.ศ.1996
- รับตำแหน่งซีอีโอของแอปเปิลอย่างเป็นทางการ
ในเดือนกันยายน ค.ศ.1997
- ลาออกจากตำแหน่งซีอีโอในเดือนสิงหาคม ค.ศ.2011

http://www.msnbc.msn.com/id/44801874/displaymode/1247?beginSlide=1

Stand Up To Cancer

2011-09-20T20:17:00.000-07:00

http://www.standup2cancer.org/

บะหมี่สะพานสูง

2011-09-20T14:47:00.000-07:00

Thairath
http://www.thairath.co.th
วันพุธที่ 21 กันยายน พ.ศ.2554

เขา ว่ากันว่า ประเทศไทยกลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง
มีหลายอย่างที่รัฐบาลกำลังทำให้เป็นไปตามที่หาเสียงเอาไว้
ตอนนี้หลายคนคงรอเงิน 300 บาทต่อวัน และเงินเดือนปริญญาตรี 15,000 บาท
สำหรับน้องๆ ที่จบใหม่ ถ้าออกมาจริงถ้าจะวุ่นไม่น้อย
เข้ามาใหม่เงินเดือนรดคอพี่ๆ ที่อยู่มา 10 กว่าปี
พวกมีฝีมือคงหนีอัพค่าตัวกันสนุก
ส่วนตัวประกอบคงจะต้องทนอยู่และอยู่ทนต่อไป คิดแล้วเศร้า...
ส่วนรถคันแรกเริ่มที่จะชัดเจนแล้วว่า
ผู้ที่ลงทุนในประเทศไทยนั้นจะได้ประโยชน์
อันนี้ถูกต้องแล้วครับ ผู้ที่จะซื้อคงต้องทำความเข้าใจก่อนว่า
เขามีเกณฑ์อะไรบ้าง อย่าทำมึน เดี๋ยวจะไม่ได้อย่างที่คิด
ส่วนพวกที่คิดว่าซื้อแล้วทิ้ง รับรองว่าโดนแน่ๆ

วันนี้ได้มีโอกาสมาเยือนร้านที่เป็นตำนานอีกร้าน "บะหมี่สะพานสูง"
ประวัติเป็นอย่างไรไม่ทราบ แต่ที่จำได้ว่ากินมาตั้งแต่ 20 ปีกว่าๆ มาแล้ว อร่อยมาก
แต่ที่จะทำให้ไม่สบอารมณ์ก็ความช้าของที่ร้าน เขาค่อยๆ ทำค่อยๆ ปรุง ทำไปเรื่อยๆ
ใครที่ใจร้อนคงต้องไปกินร้านอื่น ร้านนี้ต้องละเมียดละมัย ทั้งคนทำและคนกิน
ที่สำคัญร้านนี้ไม่ค่อยจะมีใครรู้จักเท่าไร เอาเป็นว่าผมของแนะนำว่าที่แน่ๆ ในกรุงเทพฯ
เจอร้านนี้ต้องหลบในฝีมือครับ

มาลุยกันเลยคณะของเรายังคงเป็นกลุ่มเดิมที่ต้องการสรรหาของกิน เน้นของอร่อย ราคามิตรภาพ
หลังจากหาที่จอดรถได้เรียบร้อยแล้ว หาโต๊ะจัดการสั่งกันเลย
ผมขอบะหมี่แห้งปูหมูแดง 2 ครับพิเศษด้วย คุณปลาไอบีเอ็ม
บะหมี่แห้งปูหมูแดงและเกี๊ยวน้ำอย่างละหนึ่ง คุณหน่อยบะหมี่เกี๊ยวแห้งหมูแดงปู
ส่วนคุณแอนดาราเดลี่ก็จัดบะหมี่เช่นกัน มาดูกันเลยครับ
ที่เด็ดขาดต้องตัวเส้นเหนี่ยวนุ่มมาก มีกลิ่มหอมได้ใจ ที่สำคัญคือ
วิธีการลวกเส้นที่ยังคงกรรมวิธีแบบโบราณอยู่
ส่วนเกี๊ยวผมว่าไม่ควรเรียกว่า เกี๊ยว ต้องเรียกว่าขนมจีบมากกว่า
ใหญ่และอัดแน่นไปด้วยหมูปรุงรส ส่วนน้ำซุปดูดีเลยครับ
กินแล้วชื่นใจ คงลืมร้านนี้ยากครับ...

ร้านอยู่ที่สะพานสูงเตาปูน เอาเป็นว่าไปจอดรถที่เทสโก้ โลตัส แล้วเดินออกมาด้านสะพาน
(ใต้สะพานมีทางเดินอยู่ให้ลอดได้) จากนั้นเดินมาทางตีนสะพาน ร้านอยู่ตรงตีนสะพานพอดี
(ร้านปิดวันอาทิตย์นะ).

Rating : ที่สุดในแผ่นดิน

เรื่องและภาพโดย
ธนา ทุมมานนท์ (เบย์พาเลส)

www.facebook.com/baypalace

Related Story:

บะหมี่สูตรโบราณ

ประธานาธิบดีBill Clinton เปลี่ยนมาทานเจ

2011-09-20T12:11:00.000-07:00

คงไม่มีใครไม่รู้จัก Bill Clinton อดีตประธานาธิบดีของสหรัฐ
แต่อาจมีใครหลายคนยังไม่รู้ว่า Bill Clinton ประสพปัญหาโรคเส้นเลือดหัวใจตีบ
จนต้องทำ stent และเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ Bill Clinton
เปลี่ยนพฤติกรรมการรับประทานอาหาร โดยเลือกทานแต่ผัก ถั่ว ผลไม้ โปรตีนเสริม
(เข้าใจว่าน่าจะเป็น Whey Protein)
งดนม เนย ไขมัน ไข่และเนื้อสัตว์ จะว่าเป็นมังสวิรัติก็ไม่ใช่ เจก็ไม่ใช่
เพราะทานเนื้อสัตว์บ้าง เนื้อปลาบ้างบางครั้ง
แต่เป็นการเลือกทานอาหารที่ไม่เป็นโทษกับหัวใจ
เพื่อลดไขมันในเลือด ลดการเกิดเส้นเลือดหัวใจตีบ กล้ามเนื้อหัวใจตาย และลดน้ำหนัก

You are what you eat.
เป็นประโยคสั้น ๆ ที่แฝงความจริงว่า โรคภัยไข้เจ็บส่วนใหญ่
เกิดจากอาหารที่เราทานเข้าไปนี่แหละ
หากไม่ระมัดระวังเรื่องอาหาร ก็จะเกิดโรคหลาย ๆ
โรคจากการทานอาหาร โดยเฉพาะเมื่อวัยเกิน 40 ปี
ไม่ว่าผู้หญิงผู้ชาย ยิ่งมีประวัติกรรมพันธุ์ เบาหวาน ความดันโลหิตสูง
ยิ่งต้องระวัง ถึงแม้ว่าในปัจจุบัน การแพทย์และยาจะเจริญก้าวหน้า
จนสามารถยืดอายุผู้ป่วยเบาหวาน และความดันโลหิตสูง หรือโรคอื่น ๆ
ให้อยู่ได้ มีอายุยืนยาวเกือบเท่าคนปกติ แต่คุณภาพชีวิตของผู้ป่วย
ยกตัวอย่างผู้ป่วยเบาหวานที่มีคุณภาพชีวิตลดลงเรื่อย ๆ
โดยเฉพาะในระยะท้าย ๆ ที่ต้องทุกข์ทรมานกับการฟอกไต
คงจะพอให้ฉุกคิดกันได้ว่า การเลือกทานอาหารที่มีประโยชน์
หลีกเลี่ยงอาหารขยะตั้งแต่วันนี้เป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด
รายละเอียดการป่วยของ Bill Clinton

อ่านที่นี่ :

http://www.medicalnewstoday.com/articles/233096.php

9/11

2011-09-11T02:10:00.000-07:00

www.concordville.org

ระบบการศึกษา...ระบบควบคุมหรือระบบส่งเสริมความงอกงาม

2011-09-07T09:29:00.000-07:00

วันที่ 07 กันยายน พ.ศ. 2554

ศ.นพ.ประเวศ วะสี

www.matichon.co.th

เหตุเกิดที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์มหาวิทยาลัยมหิดลที่
ดร.สุกรี เจริญสุข คณบดีประท้วง
ด้วยการยื่นใบลาออกและนักศึกษาไปประท้วงที่หน้า
สำนักงานคณะ กรรมการอุดมศึกษา
(สกอ.)
ด้วยการบรรเลงดนตรีที่มีคนเรียกว่าการประท้วงที่ไพเราะที่สุด

ความข้ดแย้งระหว่างวิทยาลัยดุริยางคศิลป์กับ สกอ.
เป็นเรื่องการรับรองหลักสูตรวิทยาลัย
ต้องการให้เรียกปริญญาของหลักสูตรว่า ดุริยางคศาสตร์บัณฑิต
แต่ สกอ.ไม่อนุมัติ การไม่ผ่านการอนุมัติของ สกอ.
มีผลลามไปถึงการรับรองหลักสูตรโดย กพ.
มีผลทำให้บัณฑิตที่จบตามหลักสูตรนี้ไม่สามารถบรรจุเข้ารับราชการโดยได้รับ
เงินเดือนตามอัตราที่ควรจะได้ ถ้าเรียกปริญญานี้ว่าดุริยางคศาสตร์บัณฑิต
วิทยาลัยคิดว่าวิทยาลัยรู้ดีกว่า สกอ. และคิดว่า สกอ. ใช้อำนาจโดยไม่รู้

การศึกษากับระบบที่ใช้กับการศึกษาเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกัน
และเป็นต้นเหตุของความอ่อนแอของการศึกษาไทยที่แก้เท่าไรๆก็แก้ไม่ตก
เพราะไม่ได้แก้ที่ต้นเหตุ
การศึกษาเป็นระบบของความงอกงามอย่างหลากหลาย
แต่ระบบราชการเป็นระบบของการควบคุม

เมื่อเอาระบบการควบคุมมาใช้กับการศึกษาความงอกงามก็ไม่บังเกิดสมกับที่เป็นการศึกษา
การศึกษานั้นควรจะเป็นการกระตุ้นสมองส่วน หน้า แต่การควบคุมนั้น
กระตุ้นสมองส่วนหลัง สมองส่วนหลังนั้นเป็นสมองสัตว์เลื่อยคลาน (Reptilian brain)
มีหน้าที่เกี่ยวกับความอยู่รอด เช่น การกิน การสืบพันธุ์ การต่อสู้ การหลบภัย การทำร้ายสัตว์อื่น
หรือคนอื่น สมองส่วนหน้า (Neo-cortex)
เป็นสมองมนุษย์ทำหน้าที่เกี่ยวกับสติปัญญาขั้นสูง จินตนาการ วิจารณญาน ศีลธรรม

ถ้าผู้เรียนรู้มีอิสระที่จะจินตนาการ ที่จะเลือกเรียนรู้อย่างหลากหลายได้ทดลองของใหม่ๆ
จะกระตุ้นสมองส่วนหน้าให้ เจริญ มีสติปัญญาสูง มีวิจารณญาน มีความเห็นใจเพื่อนมนุษย์ (Empathy)
มีจิตใจเพื่อเพื่อนมนุษย์ (Altruism) มีศีลธรรม

การถูกควบคุมจะไปกระตุ้นสมองส่วนหลังซึ่งเป็นสมองสัตว์เลื่อยคลานทำให้
ขาดจินตนาการ (ตะกวดไม่มีจินตนาการ) ขาดสติปัญญา ขาดวิจารณญาน
ขาดศีลธรรม มีความหยาบและการทำร้ายกันสูง

การที่คนไทยเป็นอย่างนี้ๆก็เพราะเราอยู่ในระบบอำนาจแบบ top down ทุกแห่งหน
พ่อแม่ก็ top down กับลูก ครูก็ top down กับนักเรียน
เจ้านายก็ top down กับลูกน้อง ระบบการศึกษาก็ใช้ระบบราชกา
ซึ่งเป็นระบบควบคุมมากกว่าระบบส่งเสริมความงอก งาม
จึงไม่แปลกที่สังคมไทยเป็นสังคมที่ใช้สมองส่วนหลังมากเกิน และใช้สมองส่วนหน้าน้อยเกิน

การต่อสู้ทางการเมืองเป็นตัวอย่างของการใช้สมองส่วนหลัง
ในการใช้สมองส่วนหลังนั้นจะไม่คำนึงถึงความจริงและศีลธรรม แต่มุ่งเอาชนะอย่างเดียว
การต่อสู้กันโดยไม่ใช้ความจริงและศีลธรรม
ทำให้สังคมแบนราบขาดความสูงส่งทางคุณค่าหรือจิตวิญญาน
สังคมที่ขาดคุณค่าของความดีงามเป็นสังคมที่น่ากลัวยิ่งนัก

เนื่องจากระบบการศึกษาไทยเป็นระบบการควบคุม กระทรวงศึกษาธิการจึงหนักอึ้งรกรุงรังไปด้วย
เครื่องมือในการควบคุม การกำหนดมาตรฐานต่างๆก็คือการควบคุมให้เป็นไป
ตามมาตรฐานที่กระทรวงกำหนด การกำหนดชื่อปริญญา
กำหนดอัตราเงินเดือน กำหนดตัวชี้วัด ล้วนเป็นการควบคุมให้เป็นไปตามมาตรฐาน

การควบคุมทำให้เกิดความบีบคั้น ความขัดแย้ง และความไม่งอกงามอย่างหลากหลาย
มนุษย์นั้นไม่มีใครสองคนในโลกที่เหมือนกันแม้แต่ฝาแฝดไข่ใบเดียวกัน
ควรจะมีโอกาสงอกงามหลากหลายแตกต่างกัน
การพัฒนามนุษย์ไม่ใช่การหล่อหลอมให้ออกจากเบ้าเดียวกันเหมือนการปั๊มขวดปั๊ม
กระป๋องออกมาจากโรงงาน

การศึกษาไม่ใช่การหล่อหลอมให้เหมือนกันแต่เป็นการส่งเสริมความงอกงามอย่างหลากหลาย
จึงไม่ควรมีมาตรฐานเดียวหรือตัวชี้วัดเดียวที่ใช้ทั่วไปหมด ซึ่งจะไปทำลายความงอกงามอย่างหลากหลาย

ถ้าระบบการศึกษาจะเป็นระบบการส่งเสริมความงอกงามแล้วไซร้จะเบาสบาย สวยสดงดงาม
สร้างสรรค์ และประหยัดกว่าปัจจุบันนี้มาก กล่าวคือ ส่งเสริมให้บุคคล กลุ่มบุคคล ชุมชน องค์กรต่างๆ
มีอิสระในการจัดการการเรียนรู้อย่างหลากหลาย ตามความต้องการของบุคคล ชุมชน ท้องถิ่น
และองค์กรต่างๆ จะเกิดจินตนาการใหม่ๆ ความริเริ่มใหม่ๆ ความสร้างสรรค์ใหม่ๆ อย่างหลากหลาย
มีความยืดหยุ่นไปตามสถานการณ์ต่างๆ จะเกิดนวัตกรรมการเรียนรู้เต็มแผ่นดิน
ความหลากหลายของจินตนาการและนวัตกรรมการเรียนรู้
เป็นความงามที่ก่อให้เกิดความปิติสุขแก่ผู้เกี่ยวข้องทุกฝ่าย

ในระบบการศึกษาที่ส่งเสริมความงอกงามอย่างหลากหลาย กระทรวงศึกษาธิการไม่เหมือนเดิม
น้ำหนักจะไปอยู่ที่ครูมากกว่าผู้บริหาร(ควบคุม) การศึกษา ครูที่ส่งเสริมการเรียนรู้และร่วมเรียนรู้จะกลายเป็นครูที่เก่ง
ครูที่ใช้อำนาจจะเป็นครูที่ไม่เก่ง เราก็ได้แต่ร้องว่าครูไม่เก่งๆ
โดยไม่เปลี่ยนระบบอำนาจ กระทรวงศึกษาธิการจะมีขนาดเล็กลง
เหมือนในประเทศที่เจริญทั้งหลาย และปรับบทบาทจากผู้ควบคุม
กลายเป็นผู้สนับสนุนเชิงนโยบายและเชิงวิชาการ

การที่จะสนับสนุนทางนโยบายและทางวิชาการได้ ตัวเองจะต้องเก่ง
ถ้ามีอำนาจและใช้อำนาจตัวเอง
ก็ไม่ต้องเก่งและจะไม่เก่ง กระทรวงศึกษาธิการในรูปใหม่จะไปติดตาม
ชื่นชมความงอกงามอย่างหลากหลาย
ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ต่อยอดให้งดงามและดียิ่งๆขึ้นไป
คนทั้งประเทศจะถูกปลดปล่อยไปเป็นอิสระและพัฒนา
อย่างหลากหลายเต็มตามศักยภาพ
ของความเป็นมนุษย์ ประเทศไทยจะเข้มแข็งขึ้น

ในท้ายที่สุดผมขออาราธนาอาจารย์สุกรี เจริญสุข อย่าไปโกรธใครเลย
ไม่ว่าจะเป็นหมอวิจารณ์หรือใครอื่น
เพราะในระบบการควบคุมทุกคนล้วนตกอยู่ภายใต้ความบีบคั้น
ขอให้อาจารย์สุกรีและคณะจงบรรเลงเพลงปฏิรูประบบการศึกษาไทยให้กระหึ่มไปทั้ง ประเทศ

ประเทศไทยพยายามปฏิรูปการศึกษามาด้วยวิธีต่างๆมากแล้วแต่ไม่สำเร็จ
การใช้ดนตรีปฏิรูปอาจสำเร็จ เพราะเมื่อผู้คนได้ฟังดนตรีแล้วจะมีความสุข
เมื่อมีความสุขแล้วสมองจะดี เรียนรู้เรื่องที่ซับซ้อนได้ดีขึ้น

ถึงเวลาประเทศไทยจะต้องเข้าเกียร์ใหม่ เปลี่ยนจากเกียร์ใช้สมองส่วนหลัง
ไปใช้เกียร์สมองส่วนหน้าหรือสมองแห่งความเป็นมนุษย์ซึ่ง
ทำให้เกิดจินตนาการ สติปัญญาที่ลึกซึ้ง มีวิจารณญาน มีสุนทรียธรรม และมีศีลธรรม

ด้วยการปรับระบบการศึกษา จากระบบการควบคุม
ไปเป็นระบบส่งเสริมความงอกงามอย่างหลากหลาย.

ดุสิต นนทะนาคร

2011-09-06T10:47:00.000-07:00

http://teetwo.blogspot.com/2008/12/blog-post_25.html

ประวัติบุคคลสำคัญ

ชื่อ-สกุล ดุสิต นนทะนาคร

ครอบครัว สมรสกับนางนิรมล นามสกุลเดิมของคู่สมรส หงสไกรมีบุตรสาว 2 คน คือ
นางนีลัญชนา นนทะนาคร และนางสาวรวิสุดา นนทะนาคร

การศึกษา

- ปริญญาโท สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ลอสแองเจลิส (ยูซีแอลเอ) สหรัฐอเมริกา
(นักเรียนทุนจากบริษัทปูนซิเมนต์ไทย จำกัด (มหาชน)
- ปริญญาโท วิศวกรรมศาสตร์ สาขาโครงสร้าง มหาวิทยาลัยแห่งรัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา
- ปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์โยธา มหาวิทยาลัยยังสทาวน์ รัฐโอไฮโอ
- ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนวชิราวุธวิทยาลัย

การทำงาน/ตำแหน่งหน้าที่
1 กรกฎาคม 2548 กรรมการบริษัท ล็อกซเล่ย์ จำกัด (มหาชน)

ตำแหน่งอื่นๆ
26 มีนาคม 2552 ประธานสภาหอการค้าไทย คนที่ 21
10 มีนาคม 2552 กรรมการสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง
(กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิ ด้านการบริหารจัดการ)
18 ธันวาคม 2550 กรรมการการรถไฟแห่งประเทศไทย
9 ตุลาคม 2550 กรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย
(ด้านบริหารธุรกิจ)
26 ธันวาคม 2549 กรรมการธนาคารออมสิน
7 พฤศจิกายน 2549 กรรมการการรถไฟแห่งประเทศไทย
20 ธันวาคม 2548 กรรมการสถาบันวิจัยและพัฒนาพื้นที่สูง
27 สิงหาคม 2545 กรรมการมาตรฐานสินค้า

นายดุสิต นนทะนาคร ประธานสภาหอการค้าแห่งประเทศไทย
และประธานหอการค้าไทย คนที่ 21 มีอายุ 64 ปี ได้เสียชีวิตลงแล้วอย่างสงบ
ที่โรงพยาบาลกรุงเทพ เมื่อเวลา 20.00 น.ของวันที่ 6 กันยายน 2554
หลังเข้ารับการรักษาอาการป่วยด้วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือ ลูคีเมีย มาได้ระยะหนึ่งแล้ว

นายดุสิต นนทะนาคร ได้เป็นผู้นำกลุ่มนักธุรกิจประกาศเจตนารมณ์ในการต่อต้านการคอรัปชั่น
ในช่วงรัฐบาลอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ กระทั่ง 21 องค์กรเอกชนได้ประกาศเข้าร่วมเจตนารมณ์ดังกล่าว
จนกลายเป็นเรื่องฮือฮาไปทั้งประเทศ